Bij ons in het filmhuis draaide een leuke romantische comedy. Een Deense film met, huh?, Pierce Brosnan in de hoofdrol. De ontzettend Deense titel, van deze naar verluid variant op onze eigen Alles is liefde, luidt Den skaldede frisør. Voor de-niet-Deens-sprekenden onder ons: All you need is love. Omdat ik nog steeds redelijk into de romantische comedies ben (echt bancair alfamannetje, not!) en mijn innig geliefde J. weer eens wat anders had, vroeg ik mijn evenzeer innig geliefde dochter F. mee. (Dus je vraagt mij omdat J. niet kan? Correct!)

Deze nam echter zo lang de tijd om te besluiten of ze mee ging dat de film inmiddels was uitverkocht. Dat is niet zo moeilijk want er kunnen in ons knusse Oosterbeekse filmhuisje slechts 50 liefhebbers. Ik ben dus blijkbaar niet de enige in het dorp die (op zijn tijd) romantisch is aangelegd. De trouwe lezer, en ikzelf, moeten het dus met de trailer doen. Zie hier. Niet geweest dus maar toch een halve blog verder. Schiet lekker op zo. Lekker hoor die beelden van Italië. Dit jaar gaan we trouwens ook weer die kant op. Project Gardameer 2.0

Als je dan toch in je hoofd hebt dat je naar de film wilt, moet het dus wat anders worden. We hadden die nieuwe film over de tsunami wel willen zien, maar die draaide te vroeg. Dan maar een gezellige andere rampenfilm voor het hele gezin. F, als gediplomeerd stewardess op zoek naar een airline, had wel zin in Flight. Over een vliegtuig dat neerstort met een piloot onder invloed van drugs en drank. Leek haar erg leuk. Oké....gaan we daarheen.

En ik had geen spijt. Mogelijk juist dankzij de drank en de drugs weet de piloot (briljante rol van Denzel Wasington) het met achterstallig onderhoud kampende vliegtuig nog zo aan de grond te zetten dat er maar een paar doden vallen. Prachtige film, echt een aanrader. De grote zaal van het Rembrandt theater in Arnhem was de hele film muisstil. Is lang geleden dat ik dat heb meegemaakt.

Dochterlief vond hem ook geweldig. Maar de levensecht gefilmde beelden van wat er in de cabine gebeurde tijdens de glijvlucht naar beneden, en waarbij de piloot het toestel zelfs een tijd (op zijn Top Gun's) op zijn kop laat vliegen, kwamen bij F. wel even binnen. Met name het moment dat een stewardess naar beneden hangt met haar voet verstrikt in een bagagerek had diepe indruk gemaakt. Dat hadden ze vast nooit geoefend op het Stewardess College. Kortom, ook deze film kan de trouwe bloglezer gerust gaan zien. En, lang leve YouTube, hier alvast de trailer. Heb je toch zomaar weer twee leuke trailers te pakken op een koude februaridag nietwaar?

[Joe Cocker, Feeling allright]

Vorige week zat ik met de zoon van J. naar een aflevering van Verborgen Verleden te kijken waarin Ronald Giphart ging onderzoeken of hij wel een echte Giphart was. Het was een beetje een saaie aflevering en we haakten af. Ik weet dus niet of Giphart een echte Giphart is. Toch is het een bijzonder boeiend programma. Je moet die eens met Jan Jaap van der Wal bekijken adviseerde ik. Die bleek namelijk af te stammen van een Schotse soldaat afkomstig van een of ander klein eilandje. Uiteraard ging Jan Jaap ter plekke in het archief op zoek naar sporen. Maarten van Rossum bleek in zijn aflevering een rechtstreekse afstammeling van de zeeheld Maarten (!) Tromp. Prachtig.

Ik keek even of die aflevering met Jan Jaap nog te vinden was maar die bleek helaas niet meer beschikbaar. Wel zag ik dat er recent een aflevering met Mart Smeets was geweest. Ik wist dat Smeets in Arnhem is geboren, en zoals de trouwe lezer inmiddels wel weet ben ik fan van Mart, dus ik kroop achter mijn laptop om die aflevering te bekijken. Leuke aflevering hoor. Je moet natuurlijk de mazzel hebben dat er wat gebeurt is in je familieverleden en dat had Mart. Zijn voorvaders, ik meen van vaders kant, bleken enorme linkse rakkers geweest te zijn die een Arnhemse afdeling van de SDAP hebben opgericht in het Spijkerkwartier. Dit werd enigszins pikant gebracht omdat het Spijkerkwartier bekend staat als de (voormalige) hoerenbuurt van Arnhem. Later zou blijken waarom hier zo de nadruk op werd gelegd.

Aan de andere kant bleek de stamboom terug te voeren naar het Franse Lille. Leuk voor Mart omdat hij daar zo vaak was geweest vanwege het wielrennen. Smeets bleek af te stammen van een Franse soldaat die in Nederland terecht was gekomen. Niet zo gek als je bedenkt dat Nederland aan het eind van de 18e eeuw onder Frans gezag is geplaatst door Napoleon. En toen werd ook duidelijk waarom er in het begin van het programma zo de nadruk werd gelegd op de reputatie van het Arnhemse Spijkerkwartier. Twee vrouwelijke nakomelingen van de Franse soldaat bleken in Nijmegen de kost als vrouw van lichte zeden te hebben verdiend. Van een van hun kinderen stamt Mart weer af. Hij vond het een een geweldig verhaal.

En ik ook. Ik deelde mijn enthousiasmse met vriend A. die niet alleen ook Smeetsfan is maar, net als ik, liefhebber van het verleden. Na het bekijken van de aflevering met Smeets werd hij zo enthousiast dat hij meteen digitaal achter zijn eigen familieroots is aangegaan. Als snel mailde hij mij zijn eerste resultaten. Zijn familie heeft waarschijnlijk de veerpont over de Rijn bij Rhenen gerund. Ook bij hem lijken er sporen naar het buitenland te voeren. Een Duitse soldaat uit het Pruisische leger. Een en ander moet natuurlijk wel nader onderzocht worden maar de eerste tekenen voor een mooi verhaal, en wat leuke reisjes, dienen zich aan.

Mijn handen jeuken om ook aan de slag te gaan. Het is al eens uitgezocht en mijn familie aan vaderskant zou afkomstig zijn uit België. Volgens mijn vader is de naam Moerenhout ooit ontstaan uit het Franse Mornay. Lijkt me geweldig maar ik vrees een beetje dat hier de wens de vader van de gedachte is. Alhoewel, gezien mijn voorliefde voor Napoleon zou mij niet verbazen als ik gewoon afkomstig ben van een soldaat uit het Napoleontische leger. Nee, geen soldaat, een officier natuurlijk. En van adel uiteraard. Wacht eens even, misschien stam ik wel rechtstreeks van Napoleon zelf af. Dat zo maar kunnen toch?

[Mai Tai, History]

Van een hotel in de sneeuw naar een hotel op een landgoed. Ach, kan slechter nietwaar? Mijn werkgever had een tweedaagse training geboekt bij het bekende trainingsinstituut dat (onder meer) zetelt op landgoed de Horst in Driebergen. Met overnachting. Ik nam uiteraard de trein maar omdat het landgoed net even te ver lopen was had ik via internet een plekje gereserveerd in het shuttlebusje dat verzorgd wordt door een taxibedrijf.

Bij het boeken via de site ging het niet helemaal goed. In plaats van de € 6,- die het ritje zou moeten kosten gaf de bevestiging een (enkele) ritprijs van € 25,- aan. Hmm, toch maar even bellen. Lijkt me dik betaald voor hemelsbreed 4 kilometer. Geen probleem, het vriendelijke meisje aan de telefoon zou het in orde maken. No worries. Ze zou me een aangepaste bevestiging mailen. Niet ontvangen overigens. Om kwart over acht de volgende ochtend stond ik bij de taxistandplaats van de bewuste shuttle. Ik had de rit om half negen gereserveerd. Het busje was er al. Nee, deze ging pas om 8.50 uur en bovendien naar een ander landgoed. Behalve ik stonden er nog meer mensen te wachten. Voor de Horst en voor dat andere landgoed. De Turkse chauffeur was onvermurwbaar. Hij zou pas om tien voor negen vertrekken. Ondanks het feit dat iedereen voor half negen of eerder had gereserveerd. Misschien kunt u even bellen met de centrale?

Na wat aandringen besloot hij dat toch maar te doen. 'U heeft allemaal geluk' zei de man, 'ik mag u gaan brengen!' Wat fijn zeg. Om tien over half negen vertrokken we. 'Ik had voor tien vóór half negen gereserveerd!' zei een vrouw, die naar het andere landgoed moest, verontwaardigd. 'Om negen uur begint mijn programma en ik wil er graag ruim op tijd zijn. Ik moet nog dingen voorbereiden!' De chauffeur begreep wat ze zei maar had de boodschap niet door. 'Ja, u wilt natuurlijk eerst nog een bakkie doen' zei de man vriendelijk. Desalniettemin zette hij eerst koers naar mijn landgoed. 'Ja maar, ík had om tien voor half negen gereserveerd!' Het had geen effect. De vrouw zuchtte diep en gaf zich over.

De volgende dag aan het eind van de training stond mijn shuttle terug al klaar. Ik had om half zes gearriveerd maar ik was wat eerder. De vrouwelijke chauffeur kwam uit het hoofdgebouw aanlopen en vroeg geïrriteerd of ik Ron Moerenhout was. Ja, dat klopt. 'U heeft de bus om zeven over vijf gereserveerd. U boft dat ik er nog ben!' 'Uh, ik heb half zes aangegeven en ik ben dus ruim op tijd' 'Nee hoor, op mijn bon staat 17.07 uur. En trouwens, als u alleen bent, waarom bestelt u dan een bus waar zeven man in kunnen?!' 'Mevrouw, geloof me ik heb voor half zes een plekje in de shuttlebus gereserveerd. Waarom zou ik in godsnaam voor mij alleen een bus voor zeven man bestellen?' De vrouw was niet overtuigd. 'Nou vooruit, ik zal u naar het station brengen voor het shuttletarief maar de volgende keer moet u voor de hele bus betalen....'

Enfin, gelukkig was de training leerzaam, nuttig én leuk. Waar het over ging? Teambuilding en overtuigingskracht. Meer zeg ik er niet over want het heeft met mijn werk te maken en daar schrijf ik in principe niet over. Maar nu we het hierboven toch over vervoersmiddelen hebben, wil ik de trouwe lezer een wijze les niet onthouden die ik dezer dagen heb opgestoken: 'Dont fuck a truck when you are a Jeep' Ik zou bijna zeggen, fuck the shuttle.

[Hollies, Bus stop]

De afgelopen midweek verbleven wij in hotel Gaspingerhof in Gerlos. Een 4-sterrenhotel waar ik normaal slechts aan voorbij kan rijden (ik ben meer van de sobere pensions met een eenvoudig ontbijtje 's morgens als toppunt van luxe), maar waar ik nu zowaar mocht vertoeven. Drie jaar geleden had J. daar met haar vriendin A. gezeten en dat was bijzonder goed bevallen. J. krijgt nu af en toe arrangementen toegestuurd van het hotel en deze keer waren we voor de verleiding gezwicht. Crisis what crisis?

Wat een verwennerij. We werden ontvangen door het mooie meisje van de receptie in zo'n Oostenrijkse jurk met alles gezellig in de etalage. Ik weet niet of het door mij kwam maar de dagen erna droeg ze er alleen nog maar hooggesloten bloesjes onder. Goed hotel hoor. Naast natuurlijk een ruime kamer met alles erop en eraan, een compleet welnesscenter waarvan wij dagelijks gebruik maakten. Vooral de design buitensauna is super. Maar kunnen er a.u.b. wat meer struiken aan de straatkant? Een ontbijtbuffet met alles wat je maar kunt verzinnen, een heerlijke snack wanneer je terug komt van het skiën en iedere avond een culinair 6 (!) gangendiner. Pfff.... J. was speciaal voorafgaand aan het lijnen geslagen. Bij thuiskomst kon ze tot haar grote genoegen constateren dat ze maar een halve kilo boven haar streefgewicht zat ondanks alle culinaire verleidingen. Jaja, vast aan de knop van de weegschaal gedraaid.

Bij het arrangement zat ook een skidag met een skileraar en een afsluiting in een après skibar. Leek ons leuk. In totaal gingen 14 mensen van ons hotel mee waaronder een groep van 10 Nederlanders die bij elkaar hoorden. Onder hen, een soort Ken en Barbie. Net even te bruin en net even te opzichtig en te duur gekleed. Het donkerbruine kleurtje kwam uit Marbella waar ze (ook) een huis hadden en waar ze net vandaan kwamen vertelde Ken me. Ken kon alleen niet zo goed skiën, maar dat kon ook komen omdat Ken naar eigen zeggen, een beetje teveel aan het feesten was iedere avond. In ieder geval viel hij nogal veel en dat hield de groep nogal op. Wij besloten al snel onze eigen weg te gaan. Dan maar geen tocht met een skileraar en een gratis drankje in de Umbrella-bar. Ik weet niet of het daardoor kwam maar die groep Nederlanders, inclusief Ken en Barbie, hebben de rest van de week geen woord meer tegen ons gezegd.

Wij concludeerden dat we niet meer van het groepsgebeuren zijn qua skiën. Gewoon zelf er lekker op uit. En dat hebben we gedaan. Ging prima. Mede omdat we nu eens niet de goedkoopste ski's hadden gehuurd maar ski's voor gevorderden. Mag ook wel een keer als je ruim 25 jaar skiet. Wat een verschil die ski's. Het skiën ging sowieso relaxed. Voor mij dan. Ik begrijp namelijk helemaal niets van die kaartjes waarop de pistes en liften staan aangegeven. Andere jaren deed ik van wel en dat leverde de nodige irritaties op. Ik heb me er nu bij neergelegd dat ik het gewoon niet zie. En ski gewoon lekker achter J. aan. I will follow you!

Onze après ski beperkte zich telkens aan het einde van de skidag tot de Rösl Alm gelegen op de piste. Helemaal onze tent met lekkere muziek. Voor het laatste stukje naar huis moest je je wel even concentreren als je een glühweintje of twee op had en het zicht minder werd. 's avonds kwamen we het hotel niet uit. Na het 6-gangendiner namen we steeds een afzakkertje in de hotelbar waar iedere avond hetzelfde duo speelde. Een soort Cindy und Bert van weleer. Hij een wat saaie man, zij een aantrekkelijke veel jongere vrouw. Samen speelden ze de (oude) sterren van de Gerloser hemel. Alleen een beetje jammer dat de nummers die ze speelden allemaal zo uit de jaren zeventig en, in het gunstigste geval, tachtig dateerden. Tot aan Una paloma blanco toe. Ik bedoel maar.

Bij ons laatste diner lag een enquête om naar onze ervaringen te vragen. We waren eigenlijk op alle fronten uiterst tevreden. Ik wilde eigenlijk nog zeggen dat ze de spiegels in de badkamer zouden moeten vervangen door spiegels die je tot net onder je nek laten zien. Het luxe gevoel verdwijnt namelijk als sneeuw voor de zon als je jezelf tot en met je buikstreek ziet namelijk. Als u begrijpt wat ik bedoel. Heb ik niet gedaan. Wat ik wel heb opgeschreven is dat de muziek wel wat moderner kan. Leuk hoor zo'n Cindy und Bert jedes Abend, maar mag het ook wat hipper?

We namen voor de laatste keer ons afzakkertje, de volgende dag zouden we nog een halve dag skiën en dan op nach Hause. Cindy und Bert deden hun uiterste best weer en het hoogtepunt van de avond was toch wel toen een aangeschoten Nederlander de microfoon pakte om (niet onverdienstelijk) De vlieger van André Hazes te zingen. Cindy und Bert begeleidden hem op piano en gitaar en wij zongen mee.

Toen ze even pauzeerden kwam Bert naar ons toe om een praatje te maken. Hij kwam uit Tsjechië en ze speelden hier 3 maanden lang iedere avond in de hotelbar. Godzij dank had hij weer werk vertelde hij want het was zo moeilijk momenteel. Aardige vent. Ik zag het gezicht van J. vertrekken. 'Je moet die enquête bij de receptie terughalen' zei ze. 'Straks raakt hij zijn baantje kwijt door die opmerking van ons.' Shit. Dat is natuurlijk ook niet bedoeling. Een aanrader hoor dat Gaspingerhof in Gerlos. Vooral het optreden van Cindy und Bert 's avonds in de bar. Echt top! Je voelt je 35 jonger als je naar huis gaat.

[Trigger Finger, I Follow Rivers]

Waar was jij toen de koningin op maandag 28 januari 2012 aankondigde dat ze zou gaan aftreden? Of in fraai Nederlands, toen de koningin haar 'abdicatie' bekend maakte ten faveure van haar zoon 'de Prins van Oranje'? Wij waren in het Oostenrijkse Gerlos en we zullen het niet vergeten. In de loop van de middag kregen van verschillende kanten berichtjes dat de koningin om zeven uur een toespraak zou gaan houden. Spannend! Je weet wat er komen gaat maar toch. Wat waren wij blij met BVN op onze Oostenrijkse kamer zodat wij niets hoefden te missen. Een enorm oranjegevoel maakte zich van ons meester. Trots. Wat deed ze dat toch waardig. Ook wij hebben inmiddels vertrouwen in Willem Alexander als koning. Ik heb hem vorig jaar van nabij mee mogen maken tijdens een congres over water. Deed hij prima. Echt. Met Maxima die als een echte koningin aan zijn zijde mag schrijden hebben we er helemaal vertrouwen in. Even was nog de vraag of hij straks als koning Willem IV door het koninklijke leven zal gaan, maar het wordt dus koning Willem-Alexander. Helemaal goed toch?

Onze koningin is niet vermoeid maar ze vond het tijd worden voor een nieuwe generatie. Ze zei ze het prachtig: 'Ik ben u diep dankbaar voor het vertrouwen dat u mij heeft gegeven in de vele mooie jaren waarin ik uw koningin mocht zijn.' En wat waren wij diep dankbaar voor BVN op de hotelkamer zodat we niet alleen de koningin live konden zien konden zien maar ook hoe Matthijs van Nieuwkerk daarna onze scheidende 'Dichter des Vaderlands' Ramsey Nasr (goede Hollandse naam voor de nationale dichter) uitdaagde om een gedicht voor de koningin te maken. Hij was het eigenlijk niet van plan omdat hij klaar was als Dichter des Vaderlands. Niet dus. Je bent Dichter des Vaderlands of niet. Juist in de je laatste week moet je nog even knallen. Zeg nou zelf, welke Dichter des Vaderlands maakt een heuse abdicatie mee?

En dat deed Ramsey. De volgende dag zagen wij hem bij hem terug bij DWDD . Hij had een gedicht gemaakt. En wat voor gedicht. Geen lullig rijmpje. Nee, een heel epistel. Een fraai epistel. Waarschijnlijk ook door de wijze waarop hij het voordroeg. Hij had zich laten inspireren door zijn eigen jeugd. Als jongetje wilde Ramsey namelijk al 'koninginnen' worden. Let op het meervoud. Het is tenslotte ook koninginnedag. Zonder de N van meervoud, maar toch. Als kind strooide Ramsey op de Dam met blauwe druifjes naar zijn onderdanen vertelde hij. Geweldig verhaal. Koningin(en) is hij natuurlijk niet geworden maar hij heeft het toch maar mooi tot Dichter des Vaderlands geschopt.

Vraag me niet om het gedicht te herhalen maar er sprak veel liefde voor de koningin uit. Onze koningin. Ook voor een jongetje dat geboren is met een toch niet bepaald Nederlandse naam. Maar dat is Nederland hè? Een smeltkroes van Nederlanders en medelanders. Daarvoor hebben we een nationale stabiele factor nodig die daar boven staat om de boel een beetje bij elkaar te houden. Ook al zijn ze van Duitse bloed. Leven de koning! En de koningin natuurlijk. Uit Argentinië.

[White Plains, When you are a king]

Ik heb mijn telefoon vaak op stil staan en zeker 's nachts. Heb geen zin in piepjes van Appjes die binnen komen van mijn kinderen die er een ander dag nacht ritme dan ik op nahouden. Mocht er iets gebeuren, en ze hebben me nodig, dan ben ik niet te bereiken natuurlijk. Bellen ze J. maar. Die ligt (meestal) toch naast me. Toen ik mijn telefoon voor het naar bed gaan pakte zag ik dat deze weer eens op stil stond en dat ik 5 oproepen had gemist van mijn oudste dochter. De laatste oproep was alweer een tijdje geleden dus ik ging er van uit dat het probleem inmiddels was opgelost. Ze had vast van iemand anders geld kunnen lenen.

Na Pauw & Witteman dook ik in bed. J. lag er al in want die had vroege dienst de volgende morgen. Op een gegeven moment hoor ik haar zeggen 'wat ligt je telefoon toch te knipperen naast het bed!' Het bleek dat dochterlief mij wederom aan het bellen was. Inmiddels was het 01.00 uur dus mogelijk was er toch wat aan de hand. 'Pap, kun je me ophalen van station Ede?' Huh?! Het is 1 uur, we liggen in bed! Heb ik geen zin in hoor. En wat doe je daar in godsnaam? Trouwens, ik wil het niet eens weten. Ik kom je echt niet halen. Bel maar iemand anders!' Ik hoorde nog iets over Aalsmeer waar ik geen touw aan vast kon knopen. Naast me lag J. hard te lachen. Die wist dat ik toch weer uit bed zou stappen. En zo geschiedde. Uiteraard. En ze weet het. Ik sputter altijd een tijdje met veel bombarie maar uiteindelijik stap ik toch in de auto om haar op te halen en naar Arnhem te bengen. Ze had geluk dat ik toevallig maar één glas wijn op had.

Onderweg naar Ede (ik was in de haast trouwens vergeten dat ik normaal lenzen draag en had ook niet aan een bril gedacht) belde ik haar op om te vragen aan welke kant van het station ze stond. 'O, ben je er al? Wij zijn net bij Veendendaal. Welke afslag moeten we hebben? Gewoon Ede?' 'Wat? Je zit in een auto? Nou vertel het straks allemaaal maar. Kom maar naar de BP bij het ziekenhuis net na de afslag.' Ik parkeerde mijn auto bij het benzinestation en een grote 4-wheel drive draaide even later het terrein op. Daar stapte F. uit met een tas en een of ander ding in haar handen.

'Kijk pap, ik heb de Nationale Reistest gewonnen van 3 op Reis!' We hebben met het Stewardess College iedereen weggespeeld. De domme blondjes, de BN-ers, de nerds, iedereen! En op het eind maakte Dennis Storm bekend wie er de meeste vragen goed had. Hoor ik hem ineens Florence Moerenhout zeggen met maar 2 fout! Vroeg hij me hoe het kwam dat ik zoveel wist. Nou, op het Stewardess College geleerd zei ik. Onze directrice, van die dikke auto, helemaal blij!' Leuk hè?'

Heel erg leuk. Ik ben echt trots op haar. En dat om half twee 's nachts. Wist helemaal niet dat ze dat had vrijdag. Maar, als je nou zo slim bent, kun je voortaan je vervoer terug niet wat eerder regelen? Hou ik mijn lenzen nog even in als ik ga slapen.

[Britney Spears, Toxic]

 

Eens in de zoveel tijd spreek ik af met P., een van de twee mannen waarvoor ik ooit in Caïro heb gewerkt. We praten dan bij over onze wederzijdse activiteiten en projecten. En het is vooral ook gezellig. Ook deze keer hadden we afgesproken in Zeyn op het Jaarbeursplein in Utrecht. Toen ik binnenkwam zag ik P. al staan vlak bij de ingang. Het was ongehoord druk en we moesten daarom even wachten op een tafeltje. Die kwam vrij snel. Een tafeltje voor vier voor ons twee. Net toen we aan ons eerste wijntje zaten kwam er een stralende jonge vrouw aan ons tafeltje staan. 'Mag ik wat vragen?' vroeg ze me. Uiteraard en we waren zeer benieuwd. 'We zijn met zijn vieren en moeten een intervisie doen maar wij hebben een tafeltje voor twee. Zouden jullie het heel erg vinden om aan ons tafeltje te gaan zitten zodat wij die van jullie kunnen nemen voor onze intervisie?' Als het zo vriendelijk wordt gevraagd door zo'n leuke vrouw zeg je natuurlijk geen nee. We stonden op en verplaatsten ons naar hun tafeltje. Ondertussen vroeg ik me af wat 'intervisie' eigenlijk is. Ze zei het op zo'n vanzelfsprekende toon dat ik wel heel dom moet zijn dat ik het niet weet.

Over dom gesproken, afgelopen woensdag hebben J., haar dochter M. en ik thuis op de bank meegedaan aan de nationale IQ-test van BNN. M. en ik met onze iPhones waarop de vragen verschenen en de grieperige J. met een kladblok op schoot. Nou dat viel nog niet mee zeg. Vooral met de vragen over ruimtelijk inzicht en rekenen had ik toch wel wat moeite. Gelukkig zaten de dames hardop te redeneren waarmee ik mijn voordeel kon doen. Handig hoor om mee te doen via de iPhone. Soms pakte het scherm mijn antwoord echter niet en kreeg ik een melding dat mijn tijd om was. Shit. Had J. natuurlijk geen last van met haar kladblokje.

Pfff, 60 vragen. Er kwam geen eind aan. We hadden niet eens de tijd om even wat te drinken te halen. Gelukkig komt aan alles een eind dus ook aan de Nationale IQ test 2013. De antwoorden werden door Patrick Lodiers en Valerio stuk voor stuk doorgenomen. Aan de hand van het aantal foute antwoorden, en je leeftijd, kon je de uitslag berekenen. Deed je met je telefoon mee dan kwam de uitslag meteen op het scherm. Nou dat viel niet tegen: 125. En ik had nog wel wat vragen gemist omdat ik zogenaamd niet op tijd had gedrukt. J. sloeg aan het rekenen met haar kladblokje. Ik was benieuwd: 132. 'Huh? Dat kan niet... Maar jij had ook geen tijdslimiet. Heb je het wel eerlijk gedaan?' 'Nou, laat ik er een paar vragen aftrekken als compenatie omdat ik geen tijdsdruk had' zei J. schappelijk. 'Kom ik nog op 130.'

Shit, ze is al langer, rijker en nou nog slimmer ook. Dát is niet de bedoeling....

[Tina Turner, Simply the best]