Vriend A. woont tijdelijk in Utrecht. Gedurende drie weken mag hij gebruik maken van een appartement in het hartje van de stad. Een wereldplek aan de oude gracht met uitzicht op de Dom. Voor mensen die in Utrecht geboren zijn zoals A. en ik kun je je geen betere plek wensen. Vandaar uit trekt hij erop uit om zijn (en mijn geliefde) stad te voet te herontdekken.

Op zijn omzwervingen door de stad kwam hij zowaar door de Madioenstraat. Om met Wim Sonneveld te spreken, het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets maar dat is waar ik geboren ben. Nou is dat laatste niet helemaal waar want ik ben, net als Martin Bril, in 1959 in kraamkliniek Het Ooievaartje geboren, maar vlak na mijn geboorte heb ik in mijn wiegje in de Madioenstraat gelegen op nummer 13.

Onder de rook van, herstel, onder het aroma van Douwe Egberts. De koffiebranderij van DE stond er toen al en staat er nog steeds. DE is nog steeds prominent aanwezig App’te A. Ik begreep meteen wat hij bedoelde. Die typische lucht van gebrande koffiebonen. Ik houd ervan. Maar dat zal wel komen omdat die lucht zich vanaf mijn eerste levensdagen in mijn aders, poriën en genen heeft genesteld. A. bedoelde dat DE op dat moment iets te enthousiast aan het branden was. Om in zijn woorden te spreken iets too much, maar wel lekker.

P.s. App’te A. en ik maar denken dat de Moerenhoutjes op stand woonden. Haha, inderdaad bescheiden maar het was er vast heel gezellig. En vergis je niet, het huisje stond een paar jaar geleden nog te koop voor 3,5 ton. Mijn broer had het op Funda zien staan. Mijn ouders woonden een jaartje in bij de ouders van mijn moeder. Zo ging dat vroeger. Er was woningnood. Kun je je nou niets meer bij voorstellen. Hooguit kamernood als ik de huurprijzen hoor van dochter I die in Utrecht studeert.

Over kamers gesproken, op het kamertje waar mijn wiegje stond was een oliekachel geplaatst. Op een koude winterdag was deze gaan walmen en de hele kamer was met roet bedekt inclusief schrijver dezes die als baby in zijn wiegje lag. Omdat ik ook de nodige oliewalm ingeademd had moest ik met spoed opgenomen worden in het zekenhuis. Liefdevol werd ik door de zusters ‘het oliemannetje’ genoemd. Ik begrijp ineens waar mijn levenslange voorliefde voor vrouwelijke verpleegkundigen vandaan komt.

 

Clip van de dag [Wim Sonneveld, Het dorp,1974]

(Wat een mooi liedje bljift dat toch. Wim Sonneveld is trouwens ook in 'het dorp' Utrecht geboren. Het Dorp werd pas na zijn dood, hij is maar 56 geworden, uitgebracht op single en werd een hit. En niet meer weg te denken uit de Top 2000.)

Ze waren er snel uit, de mannen in de Sixtijnse Kapel. De kachel mag zeker alleen maar aan als ze de stembriefjes verbranden en hadden ze het koud. In slechts twee dagen en vijf stemronden was het rond. De Argentijn Jorge Mario Bergoglio had de beste papieren. De 115 stembriefjes konden voor de laatste keer het kacheltje in. Wat chemicaliën erbij en daar kwam (om 19.06 uur) de witte rook al uit het aandoenlijke tijdelijke schoorsteentje op het dak. Snel hoor, beetje jammer eigenlijk want nu is het mysterieuze proces alweer voorbij. Maar daar was hij dan op het balkon. Buenos dias waren de eerste woorden van de beste man.

Hoe zou dat eigenlijk gaan daarbinnen? Wat weten ze van elkaar? Mogen ze om beurten voor de groep een elevator pitch houden om zichzelf in de kijker te zetten? Wordt er op voorhand al geïnventariseerd wie er beslist niet wil en wie heel graag wel wil? Doen ze wellicht aan speed daten om elkaar wat beter te leren kennen zodat je beter weet op wie je moet stemmen? Geen idee.

Enfin, kardinaal Bergoglio gaat voortaan door het leven als paus Francisus I. Merkwaardig dat er van al die 265 eerdere pauzen nog niemand de naam van deze bekende heilige heeft gekozen. Maar ja, Franciscus is dan ook de beschermheilige van de armen en daar was de top van de katholieke kerk vroeger niet zo van. De pauzen leefden nogal in weelde in hun pauselijke paleizen.

Maar goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. De Argentijnse kardinaal weigerde tot nu toe in een paleis te wonen, kookte zijn eigen potje en ging met de bus naar zijn werk berichtte de media. Mooi hè, ‘naar zijn werk’. De arme man zal zijn appartement in Buenos Aeres voorlopig niet terug zien en misschien wel nooit meer. Hij moest meteen ‘aan het werk’. Er is ook veel werk te verrichten. Niet een baan om te benijden.

En wat deed ik op deze historische dag? De dag speelde zich voor mij af tussen allergoloog ’s morgens (intake gesprek voor wat gezellige testjes) en archeoloog (leuke lezing over een grote opgraving in Arnhem) ’s avonds af. Daartussen bezocht ik op mijn vrije dag, in gezelschap van dochter I, de bijzondere Gashouder op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam en de cosmopolitische Harbour Club aldaar als potentiële evenementlocaties voor mijn werk. Deze keer scheen de zon wel in Amsterdam en dat maakt het leven bijzonder aangenaam. Op zo'n dag voelt werk niet als werk.

Wat ik mij zal herinneren van deze dag? Dat er om 19.06 uur witte rook uit de schoorsteen kwam om aan te kondigen dat er een nieuwe paus gekozen was. Een Argentijn. Ben benieuwd of hij in Rome ook met de bus naar zijn werk gaat. Denk het niet. Volgens mij krijgt hij nu een auto van de zaak. Een witte.

 

Clip van de dag [Dolly Parton, Working Nine to five, 1980]

(Dolly Parton is zó fout dat het weer goed wordt. 'Camp' heet dat geloof ik.)

Zoals de trouwe lezer weet werk ik sinds januari aan een boek over bekende Nederlanders die van hun voetstuk zijn gevallen. Ik schrijf eerst het basisverhaal van de mensen die ik op mijn lijstje heb staan en wil, als ik er een stuk of 20 klaar heb, achter elkaar interviews met ze gaan doen. Moeten die mensen wel mee willen werken natuurlijk. Gisteravond heb ik laatste hand gelegd aan het basisverhaal van Jomanda. Ik vroeg me af hoe het toch is met de hoger beroepzaak die het Openbaar Ministerie tegen haar vrijspraak had aangespannen. Jomanda was vrijgesproken van (mede)schuld aan de dood van Sylvia Millecam (in 2001) en het OM was daar in november 2010 bij de Hoge Raad in beroep gegaan. Zo lang loopt dat al.

Vandaag tijdens de lunch vroeg een collega of ik nog met een boek bezig was. Ik vertelde wat ik hierboven heb beschreven en het gesprek aan tafel ging ineens over Jomanda. Ik vertelde van frappante voorbeelden zoals dat ze bij Jack Spijkerman (die haar verweet de mensen op te lichten om er geld aan te verdienen) het getal tien nadrukkelijk doorkreeg. Een aantal jaar later ging Spijkerman voor veel geld bij de zender Tien van Talpa werken. Spijkerman werd door het grote publiek uitgekotst en er keek geen hond meer naar hem. Later kwam het overigens weer goed met Jack. Een ander frappant (mooi woord) voorbeeld is dat ze Pim Fortuyn anderhalve maand voor zijn dood waarschuwde voor een aanslag. We hadden het er nog over dat ze nu in Canada woont waar ze ook 'healings' geeft. Die zaak loopt nog steeds vertelde ik mijn collega's. Een paar uur later zag een collega op Nu.nl dat Jomanda vandaag definitief is vrijgesproken. Is dat toevallig of is dat toevallig?

Van Jomanda kwamen we tijdens de lunch op het Zesde Zintuig en de fascinerende aflevering van afgelopen donderdag. Ik ben trouwens ooit nog op consult geweest bij een van de paragnosten in dat programma (Tessa). Ze voorspelde me dat het goed zou komen met de liefde en dat ze een nieuw boek zag en adviseerde me mij niet te binden aan een partij. Met de liefde kwam het inderdaad goed en daarna heb ik het boek Bart geschreven/samengesteld onder contract bij BNN die mijn naam niet op de cover wilde hebben. Was ik niet blij mee.

Van Het Zesde Zintuig was de stap naar geestverschijningen en seances snel gemaakt. Het ene bizarre voorbeeld en ervaring na het andere vloog over tafel. Van een zoontje die geestverschijningen ziet, tot een collega die in een hotelkamer een bebaarde geest met een mes over haar man gebogen zag staan. Ze bedacht zich geen moment en wierp zich op haar man om hem te beschermen. Het bizarre is dat haar man die geest ook zag. Jakkes. Het intrigeert mij enorm maar ik moet er eigenlijk niets van hebben. Als student heb ik één keer een seance meegemaakt met zo'n glas dat over een bord met letters schiet en ik me voorgenomen me nooit meer met zoiets in te laten.

Doe mij Jomanda maar in haar blauwe jurk. Via de tv kon ze je kraanwater instralen tegen allerhande kwalen. Kijk daar heb je wat aan. Lekker goedkoop ook zo via de tv. Ze straalde in die hal Tiel ook andere dingen in. Wat en waarvoor jij wilt. Jammer dat ze naar Canada is geëmigreerd. Misschien komt ze wel terug nu ze vrijgesproken is. Die hal in Tiel staat vast nog leeg. Uh beste Jomanda, kunt u ook kraanwater omstralen in haarwater? Niet voor mezelf hoor maar er zijn vast veel kalende mannen die u graag zien verschijnen. Een haarwortelstimulerende handoplegging mag ook hoor. Ik geloof er niet, maar doet u het bij toch maar ook even. Je weet het maar nooit. Toevallig! U begrijpt, na al dat enge gedoe wil ik een beetje luchtig afsluiten.

Clip van de dag [John Lee Hooker & Carlos Santana, The healer, 1989]

Gedurende de middag had ik bij een heringetreden winter een drietal potentiële eventlocaties bezocht. In Amsterdam nog wel. Normaal gesproken staat dat voor mij garant voor een middag genieten. Ik vind namelijk vrijwel alles in Amsterdam leuk. Als ik in de mood ben tenminste. En als het weer een beetje meezit. Dat zat het vanmiddag helaas niet. Stervenskoud kan ik je zeggen. Nadat ik de derde locatie bezocht had, het industriële Convention Factory in een voormalige Storkfabriek, liep ik naar tram 26 om me terug te laten brengen naar Amsterdam Centraal. Eigenlijk was ik wel toe aan koffie. Geheel tegen de gewoontes in van de eventindustrie had ik bij geen van de drie locaties koffie aangeboden gekregen. Kost punten!

Iets verderop zag ik het Lloyd Hotel liggen. Een voormalige jeugdgevangenis in een fraai gebouw. In eclectische stijl met een vleugje Amsterdamse School. Heb ik niet van mezelf hoor, dacht dat het gewoon Art deco was. Geen idee waar 'eclectisch' voor staat. Het Lloyd Hotel werd overigens ooit gebouwd als landverhuizershotel voor arme drommels die hun heil gingen zoeken in Zuid Amerika. Dat het daarna een jeugdgevangenis werd is niet eens zo'n grote stap eigenlijk. Zo luxe zal het niet geweest zijn. Ik wou dat gebouw van binnen wel eens zien en ik had dus zin in koffie. Warme koffie. Het gebouw viel niet tegen (mooie zwart wit foto's uit de gevangenistijd in het trappenhuis), de cappuccino wel. Bijna net zo koud als buiten.

In de trein naar huis had de hoofdconducteur via de intercom een verrassing voor ons. Vanwege een gestrande trein op het baanvak Amsterdam - Utrecht moest onze trein een omweg maken over Hilversum. Hij bracht het als een onheilstijding (o,o, wat erg voor u) maar je kon merken dat hij zich verheugde over dit onverwachte uitje. Zag hij eindelijk eens wat anders leek het wel. Hij had er zin in en had zich duidelijk voorgenomen de omweg voor zijn passagiers zo dragelijk mogelijk te maken. De zeer gewaardeerde reiziger heeft tenslotte recht op zo volledig mogelijke informatie. Hij ging er eens goed voor zitten. Luid en duidelijk schalde door de trein dat de gestrande trein een heel spoor bezet hield. De verkeersleiding had besloten dat andere spoor toe te wijzen aan de stoptreinen die lekker heen en weer mochten boemelen. Wij, als snelle Intercity, moesten maar even omrijden. Hij kon er ook niets aan doen. Het was allemaal de schuld van de verkeersleiding. En die kapotte trein natuurlijk. Rottrein! Vast van Italiaanse makelij.

Onze conducteur kwijtte zich met verve van zijn taak. 'Zoals ik u net vertelde gaan we een omweg maken over Hilversum. Dat betekent dat we niet bij station Amstel stoppen. Kijk, waar we anders naar rechts gaan, gaan we nu naar links. We zullen dan ook niet bij station Amstel stoppen want daar komen we nu niet langs ' Ik zag iedereen naar buiten kijken. Inderdaad we bogen af naar links. Even later ging de man weer verder. 'U denkt waarschijnlijk wat rijden we langzaam voor een intercity, maar dat komt omdat de verkeersleiding ons op dit baanvak erbij heeft gestopt en nu zitten we tussen de reguliere treinen. We kijken waar we de stoptrein voor ons in kunnen gaan halen....'

Een grappig fenomeen deed zich voor. Eerst zie je verschillende mensen een beetje in zichzelf grinniken, maar nu ging iedereen elkaar aankijken. Zo van wat is dit??? Haal die gek weg! En daar was onze toegewijde conducteur weer: 'Zoals u ziet passeren we nu Hilversum waar we uiteraard niet zullen stoppen. Bij aankomst in Utrecht zullen we een vertraging van zo'n 20 minuten hebben opgelopen. En dat komt allemaal door....' Nee, kappen nou!!!! Kom nou maar gewoon de kaartjes knippen man. Wordt reisleider op een bus bejaarden! Die horen het toch niet. Omweg? De weg kwijt zal je bedoelen. Halve zool. Wie zei er ook alweer: ik ben niet gek, ik ben een trein...

Clip van de dag [Albert Hammond, I'm a train, 1974]

In mijn familie hebben we in tegenstelling tot de meeste andere families geen duidelijke verjaardagscultuur. Waar anderen zo'n gelegenheid aangrijpen om eens een flinke kring te bouwen in de woonkamer met alle voorhanden zijn stoelen inclusief het tuinmeubilair, doen wij er vaak niet zoveel aan. Het feit dat mijn vader en zijn vrouw M. terug waren van een overwintering in Thailand en Hong Kong en zowel mijn broer P. en zijn vrouw F. beide jarig geweest waren, was een spontane aanleiding voor een 'Birthday gathering'. Jaja, we zijn een internationaal georiënteerde family. Geen andere pottenkijkers erbij, just us. En het was weer gezellig. Thanks.

Ik moet ineens denken aan All in the Family. Ken je dat nog? Met die nukkige, overkritische Archie Bunker (Caroll O'Connor, zou hij nog leven?), zijn sullige vrouw anex huissloof en (kop van Jut) Edith, zijn lieftallige blonde dochter Gloria en last but not least, de über-kop-van-Jut, zijn Poolse schoonzoon Michael. Of zoals zijn schoonvader Archie hem noemde 'Meathead'. Wat een heerlijke mopperkont was die Archie Bunker. Zo rechts als wat maar in potentie een grote mond met een klein hartje. Ik zag tot mijn verbazing dat de serie in 1979 gestopt is. Tjonge, meer dan 30 jaar geleden alweer. Alleen de oudjes onder mijn trouwe lezers zullen het zich nog herinneren vrees ik. Iedere afleveirng speelde zich af in de woonkamer van de Bunkers. Waarschijnlijk is het nu niet meer aan te zien zo traag maar in mijn herinnering was het geweldig. In Nederland hebben we nog geweldige variant gehad op All in the family met Rjik de Gooijer als Utrechtse mopperkont Fred Schuit. Inclusief schoonzoon. In Voor- en Tegenspoed heette het, heerlijke serie met als 'titelsong' het nummer Het komt nooit meer goed van de Trockener kecks.

Voor de goede orde, mijn eigen vader lijkt totaal niet op Archie Bunker of Fred Schuit en heeft een behoorlijk opgewekt karakter. Kan redelijk kritisch zijn (sorry pa), maar geen mopperpot en hij bedoeld het altijd goed. Grappig om te zien trouwens bij mijn broer is dat hij weigerde om stoelen bij te schuiven in de woonkamer. Gewoon blijven staan met het glas in je hand als de bank vol is. Geen kringverjaardag bij ons in de familie! Het gevolg was overigens wel dat we op het eind allemaal gezellig in de vensterbank zaten. It's All in the family!

 

Clip van de dag [Sister Sledge, We are family, 1979]

(Uit 1979, toevallig het jaar waarin All in the family stopte. En mijn eindexamenjaar. Clip uit het Engelse Top of the Pops, net als ons eigen Top Pop zo'n play back programma. Je moet echt je best doen om te zien dat ze niet echt zingen. Not!)

Vanmorgen was ik bij Rens Plachek in zijn studio in het centrum van Arnhem. Plachek is een hele goede fotograaf die onder meer vele bekende Nederlandse popartiesten voor de camera heeft gehad. Hij is vooral vermaard om zijn zwart/wit portretten. De foto die ik al jarenlang op LinkedIn en mijn zakelijke website heb staan (op een gegeven moment kan het echt niet meer) is ook van zijn hand. Ik was daar niet om een foto te maken maar om zijn schitterende fotoboek over New York te kopen. En te laten signeren natuurlijk. Morgen vieren mijn broer P. en zijn vrouw F. namelijk (alsnog) hun verjaardag en dat leek mij een uitermate geschikt cadeau. Aardige kerel die Plachek. We spraken even over New York (waar ik helaas nog steeds niet geweest ben en hij heel veel) en over de Golden Earring. Hij is zo'n beetje de huisfotograaf van de Golden Earring en in de studio hangen dan ook verschillende foto's van de band. Niet zo moeilijk om daar over te beginnen dus. De Golden Earring hebben aan hun Amerikaanse avonturen alleen maar schulden overgehouden. Achteraf bleek namelijk dat ze de grote limo's en dure hotels gewoon in rekening gebracht kregen door de platenmaatschappij.

Maar ik wilde het over New York hebben. Al sinds Sinterklaas worstel ik mij in een tempo van enkele bladzijden per week door het boek Nieuw Amsterdam, de oorsprong van New York van Russel Shorto. Iets te veel details, iets te veel namen wat mij betreft. Het boek is mij aangeraden door de producent van Soldaat van Oranje die er lyrisch over is. Sterker nog, hij ziet hier een musical in vanwege de grote mate aan Hollands glorie in het verhaal. Hollands glorie is het zeker, maar of hier een even zo succesvolle opvolger voor Soldaat van Oranje uit de destilleren valt? Ik zie het niet maar ik heb dan ook geen succesmusical op mijn naam staan. We zullen zien. Wist je trouwens dat de Amerikaanse woorden boss en cookies van Hollandse oorsprong zijn? Ja dat van Brooklyn en Harlem weten we nu wel, maar boss en cookies...als dat geen Hollands glorie is.

Over Hollands glorie gesproken, gisteren was ik in de Cruise Terminal Rotterdam op een steenworp afstand van mijn geliefde en immer dynamische Hotel New York. Op de kop van de Wilhelmina Pier in Rotterdam. Het moge bekend zijn dat Hotel New York gevestigd is in het voormalig hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn, de HAL. Van 1873 tot 1978 onderhielden zij een scheepvaartverbinding tussen Rotterdam en New York met machtige schepen zoals de S.S. Rotterdam en de S.S. Statendam. Deze schepen meerden dus af aan de Wilhelmina Pier. Vanaf hier gingen de zogenaamde landverhuizers aan boord om hun heil te zoeken in 'het land van de onbegrensde mogelijkheden'. Doordat het vliegen op New York goedkoper werd, nam het animo natuurlijk af om helemaal naar New York te varen. De HAL legde zich toe op cruisevaarten en vertrok zelfs uit Nederland met hun hoofdkantoor. Gelukkig zijn ze nu weer terug en zitten met hun Europese hoofdkantoor in het hoge gebouw Montevideo op de Wilhelmina Pier. Chapeau, de enig juiste plek waar de HAL kan zitten,

In de Cruise Terminal, die eind jaren vijftig gebouwd werd, bevonden zich de aankomst- en vertrekhallen. Eigenlijk moet ik bevinden zeggen want, behalve dat het nu een evenementenhal is, worden ze nog steeds gebruikt. Sinds een aantal jaar meren er hier weer cruiseschepen af van de HAL. Helemaal prima. Vanaf het balkon van de Cruise Terminal heb je overigens een geweldig uitzicht over het water en de imposante Erasmusbrug.

Uiteraard sloot ik mijn bezoek aan de Wilhelmina Pier af in Hotel New York. Op een muur bij de draaideur bij het hotelgedeelte zag ik een groot aantal namen staan. Dit waren de mensen die op voorhand al ingetekend hadden op het nog te realiseren hotel. 'De pioniers' volgens de tekst op de muur. Het gebouw heeft na het vertrek van de HAL jarenlang leeg gestaan. Niemand zag er wat in. Totdat het voor een symbolisch bedrag werd gekocht door drie ondernemende mensen die het lef hadden iets moois te gaan creëren op die verloederde Wilhelmina Pier. De pioniers op de muur geloofden in het project en tekenden in voor de maiden voyage volgens de muur. Uiteraard vooruit betalen, anders schiet het nog niet op. Onder hen ene M.C. Moerenhout zag ik. Dat moet familie zijn. Kan niet anders. Mede dankzij dit zeer gewaardeerde familielid is dat leuke, en uiterst succesvolle Hotel New York er toch maar mooi gekomen. Altijd al geweten, deze familie bestaat uit echte pioniers. Het zou mij niet verbazen als er zelfs familieleden onder de allereerste pioniers zaten die NIeuw Amsterdam hebben gesticht. Wie weet wordt dat boek dat ik aan het lezen ben, toch nog leuk.

Clip van de dag [Jay Z/Alicia Keys, Empire State of Mind, 2009]

(Vorig jaar, op een feest van mijn werkgever, werd dit nummer geweldig uitgevoerd door Lange Frans en Glennis Grace. Briljant gedaan.)

Het zal de trouwe lezer wellicht niet ontgaan zijn dat good old David Bowie weer een nieuwe cd heeft. Alhoewel, is die eigenlijk nog wel op cd verschenen? De nieuwe Bowie, The Next Day, kwam vandaag op 1 binnen in de iTunes top 100. De download hitparade dus. Alle kranten, die ik deze week in mijn handen had, schreven erover. De Wereld Draait Door besteedde er maar liefst een minuut of 10 aan. En dat is veel in dit programma waar zelfs de beroemdste artiesten maar 1 minuut mogen optreden. De wereld is in rep en roer. Er is een nieuwe Bowie. De man was, herstel, is natuurlijk een grootheid. Ook ik was Bowiefan. Niet van alles, maar wel van veel.

Neem nou bijvoorbeeld dat prachtige Space Oddity (met held Major Tom) uit 1972 of Ashes to ashes uit 1980 (waar Major Tom trouwens ook nog even in voorkomt als gevallen held). Over helden gesproken, wat dacht je van Heroes uit 1977? In 2003 kreeg David Bowie een lichte hartaanval en hij trok zich terug. Niemand hoorde nog wat van hem. Diep in hun hart hoopten zijn grootste fans (ik niet hoor) dat hij wellicht met wat nieuws zou komen op zijn 65e verjaardag. Dat was vorig jaar op 8 januari. Niets. Helemaal niets. De grootmeester van de pop hield zich schuil en stil.

Tot dit jaar. Ineens was daar op zijn verjaardag een nieuw nummer. Uit het niets circuleerde op internet het breekbare Where are we now? Toepasselijk ook, want iedereen (ik incluis) vroeg zich regelmatig af waar Bowie zich ophield en hoe het met hem was. Of hij überhaupt nog wel in leven was. Op zijn 65e hield hij zich schuil en dan ineens, op zijn 66e verjaardag dit jaar, dook dat nummer op internet op. Of er meer kwam? Niemand die het wist.

Precies drie maanden later, op 8 maart (de verjaardag van mijn lieve, veel te vroeg overleden moeder) kwam zijn nieuwe album officieel uit. Officieel want de afgelopen week waren nummers van dit album al op internet te vinden. Zo kwam ik woensdag op YouTube heel toevallig The Stars (are out tonight) tegen met een intrigerende clip. Na een paar keer beluisteren vind ik het eigenlijk best een goed nummer. Beetje Bowiesfeertje jaren zeventig. Kijk/luister maar eens hier en oordeel zelf. Paar keer beluisteren en niet meteen de clip aan het begin afzetten. Het moet even op gang komen. Maar goed, slimme marketing hoor, door steeds wat los te laten. Teasers heten dat.

Tsja, David Bowie. Mijn meest dominante Bowieherinnering gaat terug naar begin jaren tachtig. Bowie had een enorme hit met Let's Dance. Ik zat op de CALO ('de sportacademie', met de C van Christelijk) in Arnhem en met de drie andere ALO's hadden we een interacademiale in Tilburg. Duurde een paar dagen. Wat we overdag deden weet ik niet meer (slapen waarschijnlijk), maar 's avonds en s' nachts waren we vooral te vinden in hun sociëteit. Ik danste me helemaal suf op Let's dance, ook omdat ik indruk wilde maken op een meisje van de Tilburgse KALO (met de K van Katholiek, eigenlijk had ik op die moeten zitten). Haar naam weet ik niet meer, maar dat leuke meisje vond mijn bordeauxrode CALO-sweater helemaal te gek.

U raadt het al. De sweater kreeg ter plekke een nieuwe eigenaar. Maar...onder voorwaarde dat ik haar KALO-sweater zou krijgen. Deal, maar helaas lag die sweater thuis. Geen probleem, ga ik toch gezellig even mee..Not! Als ik mijn adres gaf zou ze hem wel even opsturen. Ik moet hem nog krijgen. Onbetrouwbare sujeten die katholieke sportmeisjes uit Tilburg.

Clip van de dag [David Bowie, Let's dance, 1983]

(Put on your red shoes and dance....Ik wil mijn sweater terug!)