De lente was ineens aangebroken en laat ik nou net vrij zijn. Op radio en TV hoorde ik Martin Brils briljante vondst 'Rokjesdag' al weer voorzichtig voorbij komen. Ik moest eigenlijk even langs Quick Fit vanwege mijn rechtervoorwiel. Dochter F. had laatst een stoeprand geraakt toen ze uitweek en nu trilt de auto. Er is ook altijd wat. Met de auto en/of de dochter.

Een App'je van dochter I.: Ga je nog wat doen vandaag pap? Ik antwoordde dat het hoogtepunt van de dag waarschijnlijk de Quick Fit zou worden. Zullen we iets leuks gaan doen? App'te ze terug. Ik dacht even na. Er is een expositie over de 18e eeuw in Museum Valkhof. Zin om daarheen te gaan? Dat had ze wel. Blijkbaar leuk genoeg. Wat ik ook had voorgesteld, het was goed geweest. Ze had gewoon zin om met dit mooie weer even op stap te gaan met haar vader.

'In de plooi' heet de tijdelijke expositie over de pruikentijd in Nederland. Ik had het, zoals meestal, snel gezien en vond met name de vitrinekast met archeologische vondsten uit de beerput van een of andere rijke Nijmeegse familie top. Glaswerk, wijnflessen, borden, helemaal leuk. I. daarentegen zat aandachtig de bijschriften bij de vele schilderijen van 18e eeuwse adellijken en hun families te lezen. De namen van de mensen op die schilderijen intrigeerde haar enorm. Die mensen moesten eens weten.

We liepen nog even door de rest van het museum. Er bleek een onverwacht leuke expositie te zijn: Pop art in Europa. Leuke, originele, opvallende kunstwerken waarvan er een aantal bij waren die ik wel zou willen hebben. Onder meer een werk geïnspireerd op de beroemde cover van de wereldwijde bestseller uit de jaren '60 Ik Jan Cremer. Mét neonlicht erin verwerkt. Wil ik hebben!

Tot slot natuurlijk nog even door het archeologische gedeelte met veel Romeins spul. In mijn allereerste opgraving in 1989 op het Kops Plateau in Nijmegen heb ik een stukje van een gouden sieraad gevonden en dat ligt hier in een vitrinekast. Ik ben wel eens eerder naar dit museum geweest met mijn kinderen en heb ze dat aangewezen. 'Ja dat kan iedereen wel zeggen dat hij dat gevonden heeft' zei I. toen heel slim. 'Klopt' gaf ik als antwoord, 'maar dan had ik wel wat anders aangewezen.' Daarin moest zij mij weer gelijk in geven. Het stukje sieraad dat ik heb gevonden is nou niet bepaald indrukwekkend te noemen. Maar het ligt er wel! I. wist niet meer trouwens dat ze dit gezegd had maar wel dat er iets lag dat door mij gevonden is. Sterker nog, ze wist ook nog dat er in een Duits museum (in Kalkriese) een Romeins zegeldoosje ligt dat ik ooit gevonden heb tijdens een opgraving daar. Ik realiseer me ineens dat ik te vroeg gepiekt heb in het leven. How sad.

Het was de hoogste tijd om naar de Waalkade te gaan voor een broodje met zalm en een glas witte wijn. Tenslotte was de lente buiten uitgebroken en stel je voor dat de Nijmeegse vrouwen spontaan rokjesdag hadden uitgeroepen. Dan wil je niet in een museum rondlopen. Het was geen rokjesdag in Nijmegen. Jammer.

Clip van de dag [Crowded House, Wheather with you, 1991]

(Even los van het feit dat het over lekker weer gaat, is dit het enige leuke nummer dat ik ken waar de Romeinse tijd in voorkomt: Julius Ceasar and the Roman Empire couldn't conquer the blue sky...)

Kwam het onverwacht? Nee, de vraag was alleen wanneer het zou komen. De laatste maanden is door bekentenis op bekentenis duidelijk geworden dat je geen zege boekt in een internationale wielerwedstrijd op een potje multivitaminen en een stapeltje boterhammen met Calvé pindakaas. Wat bij Pieter van den Hoogenband en Evert van Benthem wel voldoende was, lukte bij Michael Boogerd niet. Calvé heeft waarschijnlijk niet toevallig nooit een commercial met Michael (of een andere Nederlandse wielrenner) opgenomen. Het net sloot zich langzaam maar zeker rond publiekslieveling Michael. Vorige week nog kwam voor € 17.000 aan facturen boven water bij een Oostenrijkse dopingsarts. Betaald door Michael. Eerder had hij het afgedaan met afslankpillen voor zijn (toenmalige) vrouw. Voor de goede orde, we hebben het hier over de bloedmooie ex vrouw van Michael, een voormalig Miss Nederland. Afslankpillen...sure.

Vandaag was het dus zover. Waarom nu? Afgelopen zaterdag was hij bij een voetbalwedstrijd van zijn zoontje Mikai. Daar kwam een jongetje naar hem toe die tegen hem gezegd: 'Hé Michael, ik zag je gisteren in het journaal. Jij hebt doping gebruikt hè?' Boogerd schaamde zich dood voor zijn zoontje die erbij stond. Het deed hem besluiten om juist nu schoon schip te maken. Van 1997 tot het einde van zijn carrière in 2007 had hij verschillende middelen gebruikt en gaf toe ook bloeddoping te hebben ondergaan. De reden was helder. Zonder dat kon je gewoon niet meekomen met de rest. Hoe hard je ook trainde. Zijn meest aansprekende touretappeoverwinning naar La Plagne in 2002 was met behulp van doping. Evenals andere aansprekende overwinningen uit die periode zoals zijn overwinning in de Amstel Gold Race. Het kwam dus niet als een verrassing, maar het is wel ontluisterend. Ook gij Michael?

Ik luister 's morgens graag naar Evers Staat Op, het populaire radioprogramma van Edwin Evers op Radio 538. Omdat Michael Boogerd een neef is van sidekick Rik Romein hadden ze het vaak over Michael in de uitzending en werd hij vaak live in de uitzending gebeld. Jarenlang ging Romein er prat op neef te zijn van Michael. Te pas en te onpas begon hij erover. Vorige week belde ze hem over iets en Edwin Evers vroeg Michael op de man af of hij nou wel of niet gebruikt had. Michael ontkende niet maar antwoordde dat hij zijn verhaal wel zou dan voor 'de commissie'. Geen ontkenning dus. De goed verstaander wist genoeg. Het hele dopinggebeuren inspireerde Edwin Evers een tijdje terug al tot een ondubbelzinnige parodie op het nummer van Freek de Jonge, Leven na de dood. Click hier en luister.

Weer een sportheld die van zijn voetstuk is gevallen. Michael Boogerd kan zo in het boek waar ik aan werk. Zijn baantje als commentator bij de NOS stond al in de ijskast, maar kan hij nu helemaal vergeten. Het meest typerend vind ik de opmerking van Rik Romein toen ze het vrijdag over zijn neef Michael hadden: 'Neef? Ik heb geen neef!' Haha, ze lagen dubbel. Maar toch...

Clip van de dag [Herman Brood, Henny Vrienten, Als je wint, 1984]

Vanaf Bangkok Airport stuurde mijn vader mij een mailtje dat hij daar had zitten genieten van mijn blogs. Hij vond ze leuk en leerzaam. Kijk, dat hoort de Nijvere Schrijver graag. En nu komt het, op internet had hij gezien dat er een heel profiel onder mijn naam staat op een of andere Biorythmsite. Of ik dat iedere maandag deed? Zag er heel professioneel uit volgens mijn vader. Ik had werkelijk geen idee wat hij bedoelde.

Even Googlen op mijn naam en biorythm bracht me inderdaad op een site waar een profiel van mij staat. Haha, Celebrities Galore heet die nog wel. Geen idee wat ze met Galore bedoelen maar Celebrities klinkt goed. Mijn dag kan niet meer stuk. Een site die je kan vertellen wie je bent, hoe je bent en wat de komende tijd je gaat brengen. Sterker nog, je kunt je matchen met iemand anders. Interessant. Ik keek even in welke mate ik match met mijn grote liefde J. Nou,nou, 25%. Haha, vandaar dat het zo goed gaat.

Ik had niet zoveel zin om alles te gaan lezen maar ik was wel benieuwd naar mijn forecast voor 5 maart. Vandaag dus. Deze dag is namelijk wat anders begonnen en verlopen dan andere dagen. De onvolprezen Celebreties Galore heeft het volgende te melden: March 5th brings Ron Moerenhout a sense of completion and feelings of accomplishment. The day presents Ron with an oppertunity of healing mind and body. He should treat himself and get plenty of rest. Today carries an emotional overtone that is expressed by strong feelings and even some melodrama...

Bizar. Want wat wil het geval? Vannacht om 03.00 werd ik wakker met krampen in mijn buik. Ik besloot naar het toilet te gaan. J. had net een ziektedag vol buikkrampen achter de rug zodat ik ervan uitging dat ik nu aan de beurt was. Beetje onhandig tijdstip om aan de beurt te zijn, maar vooruit. Op het toilet bleek dat het loos alarm was. Wel werd ik licht in mijn hoofd. Het volgende dat ik weet is dat ik bijkwam op de grond van de badkamer met J. over me heen gebogen die me probeerde bij te brengen. Vervolgens ben ik nog twee keer out gegaan voordat ik op eigen kracht in bed kon kruipen. ER-nurse J. constateerde een bijzonder lage hartslag. So far so good want ik knapte gelukkig weer op. Het voorval leek overigens bijzonder sterk op wat ik vorig jaar in Cyprus heb meegemaakt. Toen vond mijn zoon A. me op de grond van de badkamer. Ook dat liep goed af.

Ik besloot de huisarts maar eens op te zoeken. Hij constateerde niets verontrustends maar stuurde me toch een door om een hartfilmpje te laten maken. Ken je het gevoel dat als je bij een arts zit en je aan de ene kant niet wil dat je wat (ernstigs) hebt, maar aan de andere kant is het ook zo suf als er niets aan de hand blijkt te zijn. Je hoopt eigenlijk wel dat hij wat vindt. Iets wat makkelijk te verhelpen is uiteraard. Ik ging meteen door naar het Rijnstate Ziekenhuis voor dat hartfilmpje. Het apparaat maakt zelf de eerste diagnose. Wel of geen afwijkingen. Bij mij was dat wel het geval: Abnormaal ECG. Zie je wel, er is wat. De uitslag moest bekeken worden door een cardioloog. Ook dat kon redelijk snel. Ik kreeg de man niet te zien maar er werd mij een brief overhandigd voor de huisarts die niet dicht geplakt zat. Even kijken. Afwijking binnen de norm had de cardioloog erop geschreven. Niets aan de hand dus. Kortom, ik heb een afwijking maar ben verder wel oké. Altijd al geweten. Hooguit een iets te groot hart, net als Huub van der Lubbe van De Dijk, maar dat kan geen kwaad.

Wat een stukje 'melodrama' zo op de eerste fraaie lentedag van het jaar. Wat zeggen de mensen van de Celebreties Galore ook al weer? He should treat himself and get plenty of rest. Vanavond maar een lekker medicinaal borreltje inschenken en op tijd naar bed...Ga je mee schat?

 

Clip van de dag [De Dijk, Groot hart, 2006, origineel uit 1985]

(Dr. straks is het weer lente, als u begrijpt wat ik bedoel...Dit nummer hebben mijn vriend P. en ik eindeloos meegeblerd in de auto toen we een aantal jaar geleden samen op wintersport naar Oostenrijk gingen)

 

Ik ben gek op Hollands Glorie. Geeft me een trots gevoel. Een Wij gevoel met hoofdletter W. Op dit moment is er weer sprake van. Twee Hollandse jongens uit Almelo en Enschede, die nog niet zo lang geleden een kantoorbaantje hadden, staan op nummer 1 in Zuid Afrika. Een tijdje terug stonden ze al op nr. 1 in de Britse Top 40. Vind ik mooi. De dj's Paul Bäumer en Maarten Hoogstraten hebben als de Bingo players met Get up (Rattle) een kneiter van een hit in het buitenland. Mooi toch? In Engeland hebben al aardig wat Nederlanders bovenaan gestaan zoals Pussycat (echt waar), Two Unlimited, Do, Fedde Legrand, Junky XL, Vengaboys en Afro Jack (het scharreltje van Paris Hilton), maar in Zuid Afrika beduidend minder. Twee maar. Guess who...

Je gelooft het niet maar ook in Zuid Afrika hebben de drie Limburgse Pussycat-zusjes met Mississippi op nummer 1 gestaan. Maar ze waren niet de eerste. George Baker met Baby Blue (huh?) was in 1974 de eerste Nederlandse act die bovenaan stond. Een jaar later herhaalde hij het kunstje met Una Paloma Blanco (goed gedaan George) en toen kwam Pussycat dus. Na al die jaren eindelijk weer Nederlands succes dus in Zuid Afrika dankzij de Bingo Players. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van ze had gehoord. Ondanks dat ik iedere ochtend naar Evers Staat Op luister is deze hit mij volledig ontgaan. Ben er eerlijk gezegd ook niet kapot van (click hier maar eens op en oordeel zelf) maar ik zal wel (niet meer) in de doelgroep vallen. Doe mij Junkie XL maar met dat Elvis nummer.

Als jochie wilde ik eerst beroepsvoetballer worden, vervolgens dj. Discjockey heette dat toen nog voluit. Op mijn zolderkamer in Valkenswaard had ik een zelf getimmerde ombouw waar mijn pick-upje precies in paste. Aan iedere kant had ik een vakje voor mijn singeltjes. Een beetje dj had natuurlijk twee pick-up'jes (herstel: draaitafels), maar dat zat er niet in. Wel had ik gekleurde gloeilampen op mijn kamer en een visnet aan het plafond natuurlijk. Eigenlijk zouden die lampen moeten knipperen op de bas in de muziek maar helaas, dat zat er ook niet in. Dat was ook niet zo heel erg want als publiek moest ik het doen met de vele kamerplanten op mijn kamer (was toen in) en als ik geluk had mijn moeder of onze kat. Op de voorkant van mijn 'dj-tafel' had ik de naam van mijn 'drive-in discotheek' geplakt: Experience. We spreken over mijn brugklastijd maar die naam had ik al op de lagere school bedacht toen ik nog geen idee had wat het betekende. Vond het gewoon lekker klinken. Drive-in discotheek Experience met dj Ronnie. Er viel alleen niet veel te drive-innen.

Ook maakte ik iedere week een eigen top 40 en die ging ik dan draaien. In mijn eentje op zolder dus. Als ik een nieuw singeltje had gekocht kwam hij vaak van niets op 1. Niet altijd want dan werd het wel heel erg voorspelbaar (voor mezelf). Spannend hè? Een carrière als beroepsvoetballer zat er niet in. Als dj ook niet. Uiteindelijk kwam ik keurig terecht bij een keurige bank. En op zolder schrijf ik stukjes....

 

Clip van de dag [Junky Xl vs Elvis, Little less conversation, 2002, origineel uit 1972]

(Junkie XL had wereldwijd succes met dit nummer maar is er niet rijk van geworden. De rechten liggen namelijk bij de erven Elvis...)

Afgelopen vrijdag zat ik in een meeting met KRO Brandpunts Fons de Poel. We hebben al een paar keer eerder samengewerkt dus ik mag Fons zeggen. Ook wanneer het de eerste keer was geweest dat we samenwerkten had ik Fons mogen zeggen, want Fons is namelijk een bijzonder aardige man. En een professioneel in zijn vak, dus dat is prettig werken. Vorig jaar hebben we nog samengewerkt bij een evenement waar kroonprins Willem-Alexander sprak over watermanagement (uiteraard) en sinds die tijd zijn wij beide 'om'. Wij zijn fan van onze toekomstige koning.

Of hij de laatste tijd nog mooie reportages had gemaakt vroeg ik hem. 'Ik ben gisteravond teruggekomen uit Rome' zei hij. 'We hebben een reportage gemaakt over het conclaaf dat gaat beginnen.' Ik beloofde te gaan kijken. Mits het niet gelijktijdig met Divorce was. Haha. En dat was ook zo. Anders hebben we altijd Uitzending Gemist natuurlijk nog of de recorder. Aardige man of niet, Divorce gaat bij ons voor. Ik vind het een intrigerend gebeuren zo'n conclaaf. Mooi toch, die middeleeuwse traditie van zwarte en witte rook uit zo'n schoorsteentje vanuit die schitterende Sixtijnse Kapel.

Vanuit Rome maakte Fons in de reportage een uitstapje naar het stadje Viterbo op 100 km afstand. Hier werd in 1268 een conclaaf gehouden met 19 kardinalen. Nu staan er overigens 115 man te trappelen om te mogen beginnen. Hoe minder gelovigen, hoe meer kardinalen lijkt het wel. Enfin, die 19 kardinalen kwamen er maar niet uit en de bevolking van Viterbo was er op een gegeven moment helemaal klaar mee. Ze sloten die mannen op in het pauselijk paleis en gaven ze slechts water en brood. Ook dat hielp niet. Ze hadden immers geestelijk voedsel in overvloed.

Op een gegeven moment heeft de bevolking zelfs het dak van het gebouw gesloopt zodat de Heilige Geest wat makkelijker in kon dalen over de weinig kordate kardinalen. Dat het hemelwater nu ook vrijelijk over de geestelijken kon stromen hielp vast ook een handje bij het bespoedigen van het keuzeproces. Uiteindelijk kwamen ze eruit en na drie jaar (!) gesteggel werd paus Gregorgius X gekozen. Met de hartelijke zege van de bevolking van Viterbo.

Het is een prachtige reportage geworden. Informatief en intrigerend. Ik had niet anders verwacht. Heel slim had hij er zelfs een shot in gemonteerd van de bliksem die in de punt van het Vaticaan sloeg op de dag dat de paus zijn aftreden bekend maakte. Wat een schitterende symboliek. Wie gelooft er nu nog niet in een hogere macht? Ik zou zeggen, duurt het wat te lang dat conclaaf? Gewoon een klein bliksemschichtje door die schoorsteen jagen...

 

Clip van de dag [Bon Jovi, Living on a prayer, 1995, origineel uit 1986]

Nou ik heb ze gezien hoor de graven van Helene Kröller-Müller (HKM) en haar man Anton in park de Hoge Veluwe. Een paar weken geleden waren J. en ik bij de sporen van het nooit gebouwde grote museum daar. Ik had mijn archeovriendin G., die rondleidster is in het park, een Appje gestuurd met de vraag waar die graven waren. Daar vlakbij op de Franse Berg App'te ze terug met bovenstaande foto. Zag er fraai uit maar ik had op dat moment geen zin om te gaan zoeken en bovendien wilden we verder. Komt wel een keer dacht ik.

Die keer kwam dus sneller dan ik had verwacht want G. vroeg of ik zin had mee te gaan naar een presentatie met oude foto's en filmpjes over de Kröller-Müllertjes en de bezittingen op de Veluwe van deze toentertijd steenrijke familie. Leuk! Ben ik altijd voor in. Die lezing was dus vandaag en zeer de moeite waard. Na afloop vroeg G. of ik die graven van het echtpaar wilde zien. Dat was namelijk niet ver lopen van restaurant de Koperen Kop waar de lezing was, bovenop een 56 meter hoge stuifwal. Je kunt er niet echt bij maar in de verte zie je de graven liggen. Twee strak vormgegeven graven naast elkaar op de plek waar HKM vaak kwam om van het uitzicht te genieten.

Saillant detail is dat er nog iemand bij ligt. Dat zie je niet vanaf de plek waar je de graven kunt zien liggen, maar vlak bij de twee stenen van het echtpaar ligt een kleine grafsteen. Die van Samuel van Deventer. De 19-jaar jongere protegé van mevrouw Kröller-Muller waarmee ze een innig en frequent contact onderhield. Gedurende 30 jaar schreven zij en Sam elkaar brieven. Duizenden brieven. Die van haar aan hem zijn bewaard gebleven in een zwarte kist die pas een paar jaar geleden geopend mocht worden. Die Sam werkte overigens voor haar man die het wel prima vond dat ze het zo goed met elkaar konden vinden. Hij was druk met geld verdienen met zijn bedrijf Müller & Co. Geld dat zijn vrouw weer kon uitgeven aan kunst. en haar museum.

Helene stierf in 1939, haar man Anton in 1941 en die Sam van Deventer pas in 1972. Het verhaal gaat dat HKM had bepaald dat Sam tussen haar en haar man begraven zou moeten worden maar daar is 'men' niet in mee gegaan. Het is toch al een raar verhaal dat die veel jongere man bij het echtpaar werd begraven op die bijzondere plek op het landgoed. Wat ook niet hielp was dat die Van Deventer een wat hechte band met de Duitsers had gehad in de oorlog. Voordeel daarvan is wel dat de kunstcollectie doordoor na de oorlog nog vrijwel intact was en niet door de Duitsers is geconfisceerd. Wel kreeg hij een zaak aan zijn broek dat er drie schilderijen 'vervreemd' waren. Maar ja, de man had natuurlijk ook zo zijn kosten.

Het ligt voor de hand dat de buitenwereld een verhouding vermoedde tussen Helene en haar jonge vriend. Als extra argument werd aangevoerd dat er in het jachtslot St. Hubertus een smal trapje liep van de vertrekken van Sam, die daar een aantal jaar gewoond heeft, naar die van Helene. Of andersom natuurlijk. Zij was toen ze er woonden al een oude taart van achter in de zestig en hij pas 50. Denk niet dat hij 's nachts stiekem bij haar in bed kroop.

Na de oorlog trouwde Sam van Deventer. De Kröller-Müllers waren toen dus al enige tijd dood. G. vertelde me een nieuwtje wat weinig mensen zullen weten. De vrouw van Sam wilde bij haar man begraven worden. Logisch. Maar ja, deze lag dus begraven bij zijn oude rijke vriendin. Wat nu? Na het nodige gedoe is besloten die vrouw van Sam van Deventer er ook maar bij te leggen op de Franse Berg. Maar dan zonder steen. Het is al ingewikkeld genoeg om uit te leggen wat die derde grafsteen bij die twee graven doet. Ik ga ervan uit dat ze er geen weet van heeft maar het is toch een beetje sneu voor die vrouw. Maar ja, zo kan ze toch een beetje een oogje in het zeil houden daar op die Franse Berg. Goed verhaal hoor. Die Anton heeft zich vast in zijn graf omgedraaid. Lig je lekker begraven naast je vrouw op een prachtig plekje waar je hard voor gewerkt hebt, komen er allemaal mensen bij liggen.

Clip van de dag [Doe Maar, Belle Hélène, 2012, origineel uit 1982]

(Het heeft me altijd verbaasd dat niemand er over viel dat volwassen mannen (van inmiddels middelbare leeftijd) zingen over het naar bed gaan met een meisje van minstens zeventien. Als ik hun jurist was had ik geadviseerd er minstens achttien van te maken.)

De Oscars zijn weer uitgereikt en dat heeft altijd een enorme impact op de bezoekersaantallen van de films die in de prijzen zijn gevallen of genomineerd zijn. Een paar maanden geleden wilden wij naar de film en een van de films die draaide was Amour. Nadat we de recensie hadden gelezen besloten we voor een andere film te kiezen. Leek ons erg saai om ruim twee uur naar twee oude mensen te kijken. Amour kreeg vijf Oscarnominaties en won de prijs voor de beste buitenlandse film...
Deze week draaide Amour in ons filmhuis in Oosterbeek. Een Oscar gewonnen dus blijkbaar toch de moeite waard om naar toe te gaan. J. zou reserveren voor vanavond en had onze vrienden J. en S., die nooit naar de film gaan, meegevraagd. Helaas, de voorstelling was uitverkocht en die van zondag ook. Zelfs voor de extra voorstelling op zaterdag was geen kaartje meer te krijgen. Ja, er was nog een extra voorstelling gepland op zondagmorgen 10.00 uur. No thanks.

Hadden we onze vrienden, die dus nooit naar de film gaan, lekker gemaakt om mee te gaan, konden we geen kaartjes krijgen. In andere bioscopen draaide Amour op ongunstige tijden zodat J. (zonder overleg) een andere film had geselecteerd. Silver Linings Playbook. Ik bekeek de trailer even en herkende het filmpje. Bij een andere film waar we naar toe waren geweest, had deze als voorfilm gedraaid en ik had toen niet het gevoel dat ik er naar toe wilde. Maar ja, ook deze film had vier Oscarnominaties gekregen en er eentje gewonnen voor Best Actrice. Ik was benieuwd. Als de film tegenviel viel mij niets te verwijten en met J. en S. is het sowieso altijd gezellig. J. is een oud studiegenoot van me van de CALO ('de sportacademie') maar sinds een paar jaar is er een echte vrienfdschap tussen ons vier opgebloeid omdat de dames het bijzonder goed met elkaar kunnen vinden. Beetje dezelfde types. Leuke vrouw dus die S. Haar man J. en ik zijn totaal niet dezelfde types. Hij groot en gevuld en ik, nou ja vul het zelf maar in. Vriend J. is ooit door mij ook (een tijdje) artsenbezoeker geworden lang, lang geleden en we hebben altijd een goede band gehouden zonder bij elkaar over de vloer te komen. De laatste tijd dus wel.

Enfin, de film Silver Linings Playbook. Een romantische comedy maar dan met enige diepgang hoe gek het ook klinkt. Over gek gesproken, de twee hoofdpersonen zijn redelijk gek (hij heeft een bipolaire stoornis en zij is ook een beetje vreemd) en worden dat uiteindelijk door een danswedstrijd die ze samen doen (waar ken ik dat ook al weer van?) ook op elkaar. Het klinkt zo wel heel voorspelbaar en dat is het eigenlijk ook wel, maar het is een bijzonder leuke film met (uiteraard) een happy end. at heb je zo met romantische comedies. De zoon van regisseur David Russel heeft een bipolaire stoornis heeft en hij wilde daar graag een film over maken om te laten zien wat een impact dat heeft voor de persoon zelf en zijn omgeving. Goede bijrol voor Robert de Niro trouwens, ook een Oscarnonimatie. De vrouwelijke hoofdrolspeler Jennifer Lawrence heeft dus een Oscar gewonnen. De mannelijk hoofdrolspeler (Bradly Cooper) niet eens een nominatie. Zijn wij het niet mee eens, vinden het niet eerlijk en bijzonder sneu voor hem. Goede film dus. Met inhoud en toch om te lachen. Vergelijk het met Intouchables. Maar dan anders. Geen idee trouwens waar de titel Silver Linings Playbook op slaat. Is mij volledig ontgaan. Gek hè?

 

Clip van de dag [Bill Medley & Jennifer Warnes, I've had the time of my life, 1987]

(Dirty dancing, de ultieme romantische dansfilm. Wie heeft hem niet gezien. Ongelooflijk dat Patrick Swayze drie jaar geleden overleden is. Kortom, pluk de dag! Ga lekker naar de film.)