Iedere dag als ik Utrecht binnenkom per trein zie ik een lommerrijke begraafplaats met oude zerken aan mijn rechterkant. Iedere keer bedenk ik me dat ik daar een keer naar toe zou moeten gaan. Ik denk dat ik de enige treinreiziger ben die zich voorneemt die Utrechtse begraafplaats eens te bezoeken. En als ze het zich al voornemen dan denk ik niet dat iemand het ook echt gaat doen. Ik wel dus. Vandaag was het zover.

Vriend A, bivakkeert gedurende drie weken in het appartement van zijn ex-vrouw aan de Oude Gracht. Wereldplek. Zij is met vakantie en hij mag er gebruik van maken. Ja, zo kan het ook. Vandaag hadden we afgesproken om die oude begraafplaats te bezoeken. Zorgvlied in Amsterdam hebben we samen ook al eens gedaan en nu was Utrecht aan de beurt. Ieder zijn hobby dacht ik zo. Ik had al even op internet gekeken of er nog bekende Utrechters lagen begraven in Utrecht zelf, maar de oogst was bijzonder mager. Bekende overleden Utrechters als Wim Sonneveld en Rijk de Gooijer lagen er in ieder geval niet. Toch hoopte ik stiekem op Anton Geesink.

Op weg van de Oude Gracht naar Begraafplaats Soestbergen aan de Gansstraat vertelde A. mij dat het stuk bij de begraafplaats door de Utrechters van oudsher het 'Luie end' wordt genoemd. Tegenover de begraafplaats bevindt zich daar namelijk ook een gevangenis. Waar van de twee je je ook bevindt, je hoeft niet veel uit te voeren. Vandaar. Bij de begraafplaats aangekomen kwam er net een vrouw met vier hondjes aangewandeld. 'Dit is een hele mooie begraafplaats' zei ze ongevraagd. 'Echt een mooie plek om te wandelen.' Op internet had ik al gelezen dat de begraafplaats door landschapsarchitect Zocher was aangelegd en mede als wandelpark, dus dat moest wel kloppen. 'Weet je dat dit deel van de straat het 'luie end' wordt genoemd?' ging ze verder. 'Vanwege de gevangenis en de begraafplaats!' A. keek me met glimoogjes aan. Zie je wel dat ik niet loop te lullen leek hij te zeggen. 'We hadden het er net over' zei A. tegen de vrouw. Die kreeg er zin in en gaf ons een hele verhandeling over de begraafplaats en hoe mooi het wel niet was. Met moeite konden we ons los maken om een en ander zelf te gaan aanschouwen.

Het viel eigenlijk een beetje tegen. De emotie die we beiden hadden gevoeld op Zorgvlied overkwam ons nu in het geheel niet. Aan fraaie vervallen oude graven ontbrak het niet hoor, maar wat wel ontbrak was een liefdevolle onderhoudshand die een ziel aan het park geeft. Aangevreten door de tand des tijds,so far so good, maar helaas zonder romantiek. Dat er aan de rand van het park een extra spoorlijn wordt aangelegd, en er druk wordt gewerkt met graafmachines en dergelijke, maakte het er ook niet beter op. Op de begraafplaats kreeg ik het bericht dat de zus van mjin vader is overleden. Het maakt je weer eens des te bewuster van de tijdelijkheid van ons bestaan.

Kwamen we nog oude bekenden tegen? Amper. Een strak graf van de bekende meubelontwerper en architect Gerrit Rietveld en een saai graf van de ooit landelijk bekende dichter Nicolaas Beets. Daarmee had je het wel gehad. We bezochten vervolgens nog een andere oude begraafplaats iets verderop. Fraai park daar niet van, maar het leukst daarvan vonden we eigenlijk een oud bord met de mededeling dat het verboden was bloemen te plukken of vogeltjes te vangen, op straffe van een boete van 25 gulden. We hebben ons er maar aan gehouden.

We waren nou toch bezig en besloten de oudste sterrenwacht van Nederland te bezoeken op het voormalig bastion Sonnenborgh. Viel eigenlijk ook een beetje tegen. De koepels waren dicht en de stofkapjes zaten stijf op de telescopen. Maar ja, er zijn ook weinig sterren te zien zo midden op de dag. De ondergrondse verdedigingswerken van het bastion, die bij de entreeprijs waren inbegrepen, waren eigenlijk een leukere attractie. Het was mooi geweest en bovendien was het koud. Tijd om de kroeg in te duiken. Florian, de Ierse pub waar iedere zaterdag het door mij verfoeide radioprogramma Spijkers met Koppen wordt uitgezonden. We gingen, heel logisch, aan het Belgisch bier waarvan we tegen elkaar zeiden dat je er daar maar twee van moest nemen. Het werden er toch meer. De moraal van het verhaal: je kunt beter gezellig met zijn tweeën in de kroeg zitten dan in je dooie eentje op het 'Luie end' liggen. Ja toch, niet dan?

 

Clip van de dag [The Kinks, Dead end street, 1966]

(Ik vroeg A. of hij al wist wat hij op zijn steen wilde hebben. Wist hij niet. 'Jij?' 'Dat was het dan' antwoordde ik. Vond hij niet zo'n goede tekst.)

De vervallen villa was me al veel eerder opgevallen in het kale landschap vlak bij de Utrechtse Jaarbeurs. Ik kon wel zien dat het 'wat' geweest moest zijn. Een opvallend vormgegeven gebouw in de strakke jaren dertig stijl. Zonde. Op een gegeven moment stonden er stijgers om het pand heen en er verscheen een bord met de bedrijven die aan de slag gingen met het gebouw. Zie je wel dacht ik, het is inderdaad 'iets'. De werkzaamheden werden voortvarend opgepakt en duurden lang. Inmiddels had ik ook gezien dat de grote fabriekshallen er vlak achter eveneens leeg stonden en behoorlijk vervallen waren. Hoorden er vast bij. Restauratie Villa Jongerius las ik op het projectbord. Ik nam me voor er eens op te Googlen, maar het kwam er niet van.

Omdat ik vrijwel altijd met de trein naar Utrecht ga was ik de villa een beetje vergeten. Totdat ik laatst met de auto naar kantoor ging en zag dat de steigers rond Villa Jongerius weggehaald waren. Het pand was prachtig gerestaureerd. Het zou toch zo maar van een beroemde jaren dertig architect kunnen zijn dacht ik zo. Ik nam me voor er eens naar toe te wandelen. Tenslotte is het op een steenworp afstand van ons kantoorgebouw.

Vorige week had ik dringend behoefte aan frisse lucht en besloot die kant eens op te gaan. Wat een geweldig gebouw! Prachtige strakke stijl. Alleen een beetje vreemd dat er op het gras voor het gebouw twee grote leeuwen staan die je normaal bij de entree van een kasteel ziet. Zou ik weggehaald hebben. Op een bord was te lezen dat het als vergaderlocatie te boeken was. Aangezien wij regelmatig round tables organiseren, en altijd op zoek zijn naar interessante nieuwe locaties, besloot ik toch maar even te Googlen.

De website liet niet alleen bijzonder fraaie foto's zien van het interieur, het vertelde ook een uiterst interessant verhaal over de geschiedenis van het pand. Niets beroemde architect, Villa Jongerius is ontworpen en (zonder bouwvergunning!) laten bouwen door de succesvolle zakenman Jan Jongerius die fortuin had gemaakt met de import van Ford's. Althans de onderstellen en de motoren. De carrosserieën voor vrachtauto's werden in de hallen achter het huis gemaakt. Tevens was hij de eigenaar van Texaco benzinestations door het land. Ik besloot een afspraak te maken en met twee collega's gingen we kijken.

Inderdaad een prachtige stijlvolle vergaderlocatie. Het gezin Jongerius woonde in het huis met maar liefst 10 kinderen. Niet alleen hing er een portret van de heer en mevrouw des huizes prominent in de hal, van ieder kind hing er ooit een portret. Het pand werd opgeleverd in 1938 en, heel sneu, mijnheer Jongerius overleed al in 1941. In 1955 ging het bedrijf failliet en kocht Defensie het complex. De portretten van de kinderen raakten over de hele wereld verspreid. Dankzij een actie van een omroep zijn ze allemaal weer terug en worden nu gerestaureerd. Defensie verdween uit het pand en de nazaten van Jan Jongerius ontfermden zich over 'hun' villa. Stap voor stap werd het pand van grootvader gerestaureerd.

Maar wat doen die leeuwen toch op dat gras? De vriendelijke vrouw die ons rondleidde vertelde dat deze een erfenis zijn uit de tijd dat Defensie in het huis had gezeten. De leeuwen hebben vanaf 18zoveel bij een kazerne gestaan en waren hier hergeplaatst. Toen Defensie vertrok vonden ze de kosten te hoog om de leeuwen mee te nemen en lieten ze achter. Arme leeuwen. Wat nu? De familieraad is er nog niet uit. Aan de ene kant misstaan ze volledig bij de fraaie strakke villa, aan de andere kant horen ze bij de geschiedenis van het pand. Ik zeg, lekker laten staan. Goed verhaal toch? Gaat dat zien!

Clip van van de dag [Madness, Our house, 1982]

'Heb je nog plannen voor het weekend?' De meeste gestelde vraag die collega's elkaar stellen op vrijdag. Nee, niet waar. Dat is: 'Ga je nog wat leuks doen dit weekend?' Die vraag kreeg ik ook tijdens de lunch. Uh, nee. Heb niet zo veel plannen. Ik moet zondag voor het eerst sinds de winterstop weer hockeyen. Meer niet. O nee, ik heb morgenochtend een bijeenkomst van 50 Plus, de partij waar ik lid van ben. Ik werd ongelovig aangekeken. Dat kon twee dingen betekenen. Ongeloof over het feit dat ik op zaterdagochtend naar een bijeenkomst van een politieke partij zou gaan, of ongeloof dat ik naar een bijeenkomst van de 50 Plus partij zou gaan. Of beide natuurlijk.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook een beetje moeite mee heb om ervoor uit te komen dat ik lid ben van 50 Plus. Het wordt toch en beetje gezien als een partij voor grijze pensionada's. Zeg maar de doelgroep voor de 50+ beurs in Utrecht. En niet iedereen is even gecharmeerd van het partijboegbeeld Henk Krol. Bovendien wil je er toch niet echt voor uitkomen dat je de 50 gepasseerd bent als je op een afdeling werkt met voornamelijk dertigers en een enkele veertiger.

Toen ik de uitnodiging kreeg voor de partijbijeenkomst voor de afdeling Gelderland had ik er meteen zin in. Ik verwachtte eigenlijk LPF-achtige taferelen dat toch zeker een vermakelijke blog op zou gaan leveren. Gezien de enorme winst in de peilingen (nu 2 zetels in de kamer, een prognose van 19 zetels) verwachtte ik een grote opkomst en chaotische, dus vermakelijke, toestanden. En wellicht was de Grote Roerganger Krol er zelf ook wel. Het moge inmiddels wel bekend zijn dat ik gek ben op bekende Nederlanders.

Er was niets vermakelijks aan aan deze partijbijeenkomst. Een keurig doch vriendelijk geleide vergadering met een aimabele pensionado als voorzitter. Veel informatie over de partij en de activiteiten van de twee Tweedekamerleden. Tevens een goed onderbouwde beslissing om niet aan de gemeenteraadsverkiezingen in 2014 mee te doen. De partij is er gewoon nog niet klaar voor om in meer dan 400 gemeenten mee te gaan doen. Een heel verstandig besluit.

De reden dat ik ooit lid ben geworden is omdat 'iemand' het moet opnemen voor de rechten van de eerzame 50-plusser in deze barre tijden. Bovendien voorzag ik dat er wellicht een behoefte zou komen aan gemeenteraadsleden, wethouders en misschien zelfs Eerste- en Tweedekamerleden. Die kans is inderdaad groot en de partij doet een oproep aan leden om zich op eigen kosten gedurende een groot aantal zaterdagen te laten scholen tot partijbestuurders en politici in de dop. Now we are talking!

Op eigen kosten,want je moet wel gemotiveerd zijn en baantjesjagers willen ze buiten de deur houden. En terecht! Daar zie ik toch zomaar een nieuw doel in mijn leven aan de horizon verschijnen: Tweedekamer lid van 50 Plus voor mijn zestigste. Uche-uche-uche, uh, voor mijn negenenvijftigste. Dat klinkt een stuk prettiger. Toevallig zat ik naast het enig andere Tweedekamer lid van de partij, dus daar ben ik maar alvast vrienden mee geworden. Leuk kennis gemaakt te hebben. Hier is mijn kaartje. Bel gerust. En doe de groeten aan Henkie hè?

Viel er dan helemaal niks te lachen? Nee, eigenlijk niet. Of het moet zijn dat een bestuurder het verontwaardigd had over het feit dat tegenwoordig een ambtenaar moet beslissen over de vraag of iemand een nieuwe rollator krijgt of een elektrische stoel. Haha. Hij zei nog net niet dé elektrische stoel. Prima partij hoor. Volgens mijn biorytme profiel vandaag ga ik deze maand een beslissing nemen die van grote invloed is op de rest van mijn leven. Een keerpunt. Wie weet.

Clip van de dag [Fleetwood Mac, Don't stop thinking about tomorrow, 1993 origineel uit 1977]

(Fleetwood Mac werd weer helemaal op de kaart gezet door Bill Clinton. Toch van een andere orde dan de variant 'Henkie' op het jaren zestig nummer 'Peter' dat voor Henk Krol werd gezongen door de (originele) inmiddels bejaarde dames van SweetSixteen...)

De tijden zijn duidelijk veranderd. Er zijn mensen die klagen dat de moderne mens niet sociaal meer is maar de godganse dag bezig is met zijn laptop, tablet en in ieder geval zijn of haar smart phone. 'Waar zijn de tijden dat we gezellig Monopoly, Risk, Yatzee of voor mijn part Mens Erger Je Niet speelden?' wordt er weleens gezegd. Ik weet niet wie er van de trouwe lezers nog weleens een gezelschapsspel speelt, maar voor mij persoonlijk is dat heel lang geleden. Ieder jaar zegt J. ten tijde van Oud & Nieuw dat ze een navulverpakking voor Triviant wil halen. Voor het geval het gesprek dood valt met de Oud & Nieuw-visite denk ik. Die navulverpakking is nooit gehaald en het gesprek is ook nooit doodgevallen kan ik u verzekeren.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat dit mede komt omdat J. altijd op de proppen komt met een blikken doosje met prangende levensvragen. Overigens niet omdat het gesprek is doodgevallen maar meer om er wat diepgang in te krijgen vrees ik. Wat is er mis met een beetje slap geklets? dacht ik zo. Maar goed, één zo'n kaartje is meestal al goed om het gesprek tot de klok van 24.00 meer dan levendig te houden. Met af en toe een emo-momentje zelfs, voor de broodnodige diepgang.

Maar goed, de gezelschapsspellen. Hoe kom ik hierop? Al een tijdje speel ik via een App op mijn smartphone De slimste mens. Ik speel alleen tegen mijn zoon, maar in principe zou ik met iedereen kunnen spelen die de App heeft gedownload. All over the world. Gisteren maakte J.'s dochter M. ons enthousiast voor het spel Quiz Battle. Een soort combi van De slimste mens met de woordwaarden van Scrabble. Kenden we niet. Even downloaden en klaar was Kees. En daar zaten we gedrieën naast elkaar op de bank met onze smart phone in de hand. En fanatiek spelen maar. Tegen elkaar dus. Via de Cloud. Haha. Hoezo is de moderne mens niet meer sociaal? We hebben hartstikke sociaal op de bank zitten Quiz Battlen. Met hart en ziel. Je hoeft alleen niets te zeggen. Lekker rustig. En weet je wat het voordeel is? Als iemand niet tegen zijn verlies kan, kan hij het bord niet door de kamer gooien. Hooguit zijn telefoon. Lijkt me niet zo smart.

 

Clip van de dag [Backstreet boys, Quit Playing Games (with my heart), 1999]

(Spelletje Quiz Battle doen? Even de App downloaden! Mijn gebruikersnaam is ronmoerenhout. Jij bent! )

Vriend A. woont tijdelijk in Utrecht. Gedurende drie weken mag hij gebruik maken van een appartement in het hartje van de stad. Een wereldplek aan de oude gracht met uitzicht op de Dom. Voor mensen die in Utrecht geboren zijn zoals A. en ik kun je je geen betere plek wensen. Vandaar uit trekt hij erop uit om zijn (en mijn geliefde) stad te voet te herontdekken.

Op zijn omzwervingen door de stad kwam hij zowaar door de Madioenstraat. Om met Wim Sonneveld te spreken, het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets maar dat is waar ik geboren ben. Nou is dat laatste niet helemaal waar want ik ben, net als Martin Bril, in 1959 in kraamkliniek Het Ooievaartje geboren, maar vlak na mijn geboorte heb ik in mijn wiegje in de Madioenstraat gelegen op nummer 13.

Onder de rook van, herstel, onder het aroma van Douwe Egberts. De koffiebranderij van DE stond er toen al en staat er nog steeds. DE is nog steeds prominent aanwezig App’te A. Ik begreep meteen wat hij bedoelde. Die typische lucht van gebrande koffiebonen. Ik houd ervan. Maar dat zal wel komen omdat die lucht zich vanaf mijn eerste levensdagen in mijn aders, poriën en genen heeft genesteld. A. bedoelde dat DE op dat moment iets te enthousiast aan het branden was. Om in zijn woorden te spreken iets too much, maar wel lekker.

P.s. App’te A. en ik maar denken dat de Moerenhoutjes op stand woonden. Haha, inderdaad bescheiden maar het was er vast heel gezellig. En vergis je niet, het huisje stond een paar jaar geleden nog te koop voor 3,5 ton. Mijn broer had het op Funda zien staan. Mijn ouders woonden een jaartje in bij de ouders van mijn moeder. Zo ging dat vroeger. Er was woningnood. Kun je je nou niets meer bij voorstellen. Hooguit kamernood als ik de huurprijzen hoor van dochter I die in Utrecht studeert.

Over kamers gesproken, op het kamertje waar mijn wiegje stond was een oliekachel geplaatst. Op een koude winterdag was deze gaan walmen en de hele kamer was met roet bedekt inclusief schrijver dezes die als baby in zijn wiegje lag. Omdat ik ook de nodige oliewalm ingeademd had moest ik met spoed opgenomen worden in het zekenhuis. Liefdevol werd ik door de zusters ‘het oliemannetje’ genoemd. Ik begrijp ineens waar mijn levenslange voorliefde voor vrouwelijke verpleegkundigen vandaan komt.

 

Clip van de dag [Wim Sonneveld, Het dorp,1974]

(Wat een mooi liedje bljift dat toch. Wim Sonneveld is trouwens ook in 'het dorp' Utrecht geboren. Het Dorp werd pas na zijn dood, hij is maar 56 geworden, uitgebracht op single en werd een hit. En niet meer weg te denken uit de Top 2000.)

Ze waren er snel uit, de mannen in de Sixtijnse Kapel. De kachel mag zeker alleen maar aan als ze de stembriefjes verbranden en hadden ze het koud. In slechts twee dagen en vijf stemronden was het rond. De Argentijn Jorge Mario Bergoglio had de beste papieren. De 115 stembriefjes konden voor de laatste keer het kacheltje in. Wat chemicaliën erbij en daar kwam (om 19.06 uur) de witte rook al uit het aandoenlijke tijdelijke schoorsteentje op het dak. Snel hoor, beetje jammer eigenlijk want nu is het mysterieuze proces alweer voorbij. Maar daar was hij dan op het balkon. Buenos dias waren de eerste woorden van de beste man.

Hoe zou dat eigenlijk gaan daarbinnen? Wat weten ze van elkaar? Mogen ze om beurten voor de groep een elevator pitch houden om zichzelf in de kijker te zetten? Wordt er op voorhand al geïnventariseerd wie er beslist niet wil en wie heel graag wel wil? Doen ze wellicht aan speed daten om elkaar wat beter te leren kennen zodat je beter weet op wie je moet stemmen? Geen idee.

Enfin, kardinaal Bergoglio gaat voortaan door het leven als paus Francisus I. Merkwaardig dat er van al die 265 eerdere pauzen nog niemand de naam van deze bekende heilige heeft gekozen. Maar ja, Franciscus is dan ook de beschermheilige van de armen en daar was de top van de katholieke kerk vroeger niet zo van. De pauzen leefden nogal in weelde in hun pauselijke paleizen.

Maar goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. De Argentijnse kardinaal weigerde tot nu toe in een paleis te wonen, kookte zijn eigen potje en ging met de bus naar zijn werk berichtte de media. Mooi hè, ‘naar zijn werk’. De arme man zal zijn appartement in Buenos Aeres voorlopig niet terug zien en misschien wel nooit meer. Hij moest meteen ‘aan het werk’. Er is ook veel werk te verrichten. Niet een baan om te benijden.

En wat deed ik op deze historische dag? De dag speelde zich voor mij af tussen allergoloog ’s morgens (intake gesprek voor wat gezellige testjes) en archeoloog (leuke lezing over een grote opgraving in Arnhem) ’s avonds af. Daartussen bezocht ik op mijn vrije dag, in gezelschap van dochter I, de bijzondere Gashouder op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam en de cosmopolitische Harbour Club aldaar als potentiële evenementlocaties voor mijn werk. Deze keer scheen de zon wel in Amsterdam en dat maakt het leven bijzonder aangenaam. Op zo'n dag voelt werk niet als werk.

Wat ik mij zal herinneren van deze dag? Dat er om 19.06 uur witte rook uit de schoorsteen kwam om aan te kondigen dat er een nieuwe paus gekozen was. Een Argentijn. Ben benieuwd of hij in Rome ook met de bus naar zijn werk gaat. Denk het niet. Volgens mij krijgt hij nu een auto van de zaak. Een witte.

 

Clip van de dag [Dolly Parton, Working Nine to five, 1980]

(Dolly Parton is zó fout dat het weer goed wordt. 'Camp' heet dat geloof ik.)

Zoals de trouwe lezer weet werk ik sinds januari aan een boek over bekende Nederlanders die van hun voetstuk zijn gevallen. Ik schrijf eerst het basisverhaal van de mensen die ik op mijn lijstje heb staan en wil, als ik er een stuk of 20 klaar heb, achter elkaar interviews met ze gaan doen. Moeten die mensen wel mee willen werken natuurlijk. Gisteravond heb ik laatste hand gelegd aan het basisverhaal van Jomanda. Ik vroeg me af hoe het toch is met de hoger beroepzaak die het Openbaar Ministerie tegen haar vrijspraak had aangespannen. Jomanda was vrijgesproken van (mede)schuld aan de dood van Sylvia Millecam (in 2001) en het OM was daar in november 2010 bij de Hoge Raad in beroep gegaan. Zo lang loopt dat al.

Vandaag tijdens de lunch vroeg een collega of ik nog met een boek bezig was. Ik vertelde wat ik hierboven heb beschreven en het gesprek aan tafel ging ineens over Jomanda. Ik vertelde van frappante voorbeelden zoals dat ze bij Jack Spijkerman (die haar verweet de mensen op te lichten om er geld aan te verdienen) het getal tien nadrukkelijk doorkreeg. Een aantal jaar later ging Spijkerman voor veel geld bij de zender Tien van Talpa werken. Spijkerman werd door het grote publiek uitgekotst en er keek geen hond meer naar hem. Later kwam het overigens weer goed met Jack. Een ander frappant (mooi woord) voorbeeld is dat ze Pim Fortuyn anderhalve maand voor zijn dood waarschuwde voor een aanslag. We hadden het er nog over dat ze nu in Canada woont waar ze ook 'healings' geeft. Die zaak loopt nog steeds vertelde ik mijn collega's. Een paar uur later zag een collega op Nu.nl dat Jomanda vandaag definitief is vrijgesproken. Is dat toevallig of is dat toevallig?

Van Jomanda kwamen we tijdens de lunch op het Zesde Zintuig en de fascinerende aflevering van afgelopen donderdag. Ik ben trouwens ooit nog op consult geweest bij een van de paragnosten in dat programma (Tessa). Ze voorspelde me dat het goed zou komen met de liefde en dat ze een nieuw boek zag en adviseerde me mij niet te binden aan een partij. Met de liefde kwam het inderdaad goed en daarna heb ik het boek Bart geschreven/samengesteld onder contract bij BNN die mijn naam niet op de cover wilde hebben. Was ik niet blij mee.

Van Het Zesde Zintuig was de stap naar geestverschijningen en seances snel gemaakt. Het ene bizarre voorbeeld en ervaring na het andere vloog over tafel. Van een zoontje die geestverschijningen ziet, tot een collega die in een hotelkamer een bebaarde geest met een mes over haar man gebogen zag staan. Ze bedacht zich geen moment en wierp zich op haar man om hem te beschermen. Het bizarre is dat haar man die geest ook zag. Jakkes. Het intrigeert mij enorm maar ik moet er eigenlijk niets van hebben. Als student heb ik één keer een seance meegemaakt met zo'n glas dat over een bord met letters schiet en ik me voorgenomen me nooit meer met zoiets in te laten.

Doe mij Jomanda maar in haar blauwe jurk. Via de tv kon ze je kraanwater instralen tegen allerhande kwalen. Kijk daar heb je wat aan. Lekker goedkoop ook zo via de tv. Ze straalde in die hal Tiel ook andere dingen in. Wat en waarvoor jij wilt. Jammer dat ze naar Canada is geëmigreerd. Misschien komt ze wel terug nu ze vrijgesproken is. Die hal in Tiel staat vast nog leeg. Uh beste Jomanda, kunt u ook kraanwater omstralen in haarwater? Niet voor mezelf hoor maar er zijn vast veel kalende mannen die u graag zien verschijnen. Een haarwortelstimulerende handoplegging mag ook hoor. Ik geloof er niet, maar doet u het bij toch maar ook even. Je weet het maar nooit. Toevallig! U begrijpt, na al dat enge gedoe wil ik een beetje luchtig afsluiten.

Clip van de dag [John Lee Hooker & Carlos Santana, The healer, 1989]