Mijn kunst domineert al een tijdje J.s woonkamer maar, behalve mijn kleding en ikzelf, wees toch weinig op mijn permanente aanwezigheid op Nassaulaan 3. Als iemand vraagt waar ik woon zeg ik altijd: officieel in Arnhem, maar in de praktijk in Oosterbeek. Ik moet het dan altijd even uitleggen. Sinds dochter F. een particuliere stewardessenopleiding ging doen en geen stufi meer ontving, is ze in mijn huis in Arnhem getrokken. En daar zit ze nog. Eigenlijk had ik het willen verhuren of verkopen, maar het idee dat ik nog een huis had, zeg maar een vangnet, vond ik wel zo prettig.

Vorige week had J. een stoel gezien in de stad. Afgeprijsd. Op de plek van de zitzak (waar de katten niet eens meer inliggen), moest namelijk nodig wat anders komen. Of ik wilde komen kijken. Toen ik daar geen zin in had stuurde ze me een afbeelding. Ik vond het helemaal niets. 'Kunnen we beter mijn leren stoel uit Arnhem halen en op die plek zetten' stelde ik voor. Dat was nou net wat J. wilde horen, want dat was nou net ook het enige van mijn spullen dat ze wel in haar huis wilde hebben.

Afgelopen weekend werd de stoel opgehaald en hij staat nu prachtig in J's woonkamer. Herstel, in onze woonkamer. Zie het als een doorbraak maar nu we toch bezig waren moesten we maar doorzetten ook. Een gezamelijke aankoop. Ik heb nogal veel boeken en van J. mogen die overkomen. Een groot deel is al naar de kringloop maar een verhuisdoos of zes plus een gevulde boekenkast in de woonkamer staat er nog wel. In de televisie- annex logeerkamer boven zouden we een wandje boekenkasten gaan maken. Gezamelijk aangeschaft. Vandaag waren we beide vrij, dus op naar Ikea voor een paar degelijke en zeer betaalbare Billy's. Waarom zou je veel geld uitgeven voor iets op de logeerkamer nietwaar?

Probleem was echter dat deze pakketten niet in mijn of J's auto passen. De aanhanger van vriend H. zou de oplossing zijn. Even bellen leerde dat dit geen enkel probleem was. Deze gebruikte hij echter als opslagplaats dus we moesten we wel even leegruimen. Hij zou er zelf niet zijn, de meeste mensen werken namelijk op woensdag, maar hij zou de banden oppompen en wenste ons er veel succes mee.

Hij had niets te veel gezegd. De aanhanger zat helemaal vol en J. drukte me op het hart toch vooral te onthouden waar alles lag en stond want we moesten het ook weer zo inruimen na gedane arbeid. En daar gingen we. Een zak afval, een stuk of zes plastic tuinstoelen, een of ander spruitstuk van een auto of motor, wat rollen bitumen, een lange grote zak met een tent of zo, doeken, stokken en weet ik veel wat nog meer. Alleen al om te onthouden hoe het grote dekzeil er overheen was gespannen was al een hele opgave.

De verlichting was stuk dus we konden maar beter geen politie tegenkomen. De kentekenplaat werd met tape achterop geplakt en daar gingen we. Na een paar honderd meter hoorde we een vreemd geluid. 'Gewoon doorrijdden, dat doet hij altijd in het begin heeft H. gezegd' hoorde ik naast me. Ik vond het toch wel een heel vreemd geluid. In de zijspiegel zag ik dat het spatbord boven het linkerwiel van de kar helemaal los was geraakt en over de grond sleepte. Het leek me raadzaam toch even te stoppen. Het losgeraakte metaal had de band gescalpeerd en de rubberen bovenlaag lag iets verder op de weg.

Shit. Ben ik blij dat dit niet op de snelweg is gebeurd. Provisorisch bogen we het spatbord terug dat nog op één punt vast zat. Stapvoets reden we terug naar H.'s huis. Als een volleerde uitvaartverzorger liep J. statig naast de kar tot we weer terug waren. Ondertussen had we telefonisch verslag uitgebracht bij de eigenaar van de aanhanger. Zet hem maar weer terug had hij gezegd. Dat deden we en toen begon het grote inpakken in omgekeerde volgorde. Binnen een kwartier nadat we op weg waren gegaan naar Ikea in Duiven.

Bij de plaatselijke Shell werd vervolgens een boedelbak gehuurd. Leeg opgeleverd, met werkende verlichting en vastzittende spatborden. Wat een genot. Probleemloos werden de Billy's aangeschaft en alsmede in het restaurant de (nu) paardenvleesvrije gehaktballetjes. Onze eerste gezamenlijke aanschaf. Een paar Ikea Billy's. Daar begon ik als student dertig jaar geleden ook al mee. En last but not least, mijn huis gaat per 1 juni in de verkoop. Maar als iemand er op staat, huren mag ook hoor.

Clip van de dag [Edward Sharpe & The Magnetic Zero's, Home, 2010]

(Home, let me come home, Home is wherever I'm with you... Home is waar mijn boeken staan. En mijn leren stoel natuurlijk)

Na jaren een gescheiden-mannen-leven te hebben geleid zijn vriend P. en ik beide al weer enige tijd onder de pannen. Ondanks de nodige datingsite-ervaringen zijn we beide blijven hangen aan iemand uit onze directe omgeving. Ik aan de moeder van een vriendje van mijn zoon en P. aan een collega-docent op de hogeschool waar beide werken. Ondanks alle goede bedoelingen was het er nog niet van gekomen om met zijn vieren iets af te spreken. Geloof het of niet, maar blijkbaar was de 'derde' Paasdag (zoals een dj op de radio het noemde) het meest geschikte moment.

P. had nog een kortingsbon van 'de Thai' in Arnhem en die moest hoognodig verzilverd worden. Daar hielpen wij graag aan mee. Prima restaurant en prima eten, al zou ik zelf nog steeds niet zo snel bij 'een Thai' gaan eten. Thailand trekt me sowieso niet zo. Ook al heeft mijn vader daar een appartement, ik ben er nog nooit geweest. Misschien zouden we dat toch eens moeten doen eigenlijk. Enfin, het was gezellig en het eten dus prima. Al moeten ze me toch eens uitleggen waarom ze onverteerbare, taaie stukken bamboe in de soep doen. Taai, Thai....ah, ik begrijp hem al.

Op een gegeven moment stond er een vrouw aan onze tafel. 'Volgens mij kennen we elkaar' zei ze terwijl ze me vol verwachting aankeek. Ik zag een vrouw van mijn eigen leeftijd met gemillimeterd haar. Ze had met vijf vriendinnen iets verderop nogal luidruchtig zitten eten. Ik had werkelijk geen idee. In ieder geval geen ex-vriendin, want dan had ik het vast wel geweten. Middelbare school en lagere school heb ik heel ergens anders gedaan, dus dat kon het ook niet zijn. Ik dacht koortsachtig na, de vrouw verwachtte duidelijk een blijk van herkenning. Een eenmalige internetdate? Geen fouten maken, dan maar beter op de oppervlakte blijven. Zo van 'O, nou zie ik het, wat leuk! Hoe is het met jou?! Dat is lang geleden!'

Ik keek nog eens goed en ineens flapte ik eruit 'Monique!' Ik dacht in haar ogen een vriendin van lang geleden te herkennen, uit de begintijd van mijn huwelijk. We gingen met zijn vieren om toen. Maar wat was ze oud geworden en wat was haar haar kort. Ziek geweest wellicht. Ze knikte enthousiast. Ze was het. 'Ik zag het niet meteen, je haar is zo kort' Ik kende haar als begin dertiger met een grote bos blond haar. 'Maar ja' zei ik er meteen achteraan, 'Zelf heb ik helemaal geen haar meer!' Ze lachte me vriendelijk toe. 'Ja, ik moest ook even goed kijken. Leuk je weer eens gezien te hebben!' En daar ging ze. Pfff, ben blij dat ik haar naam goed had. 'Oef, riskant' hoorde ik vriend P. zeggen die me had zien worstelen. Ja, voor het zelfde geld had ze gezegd, nee lul, ben je me nu al vergeten?!'

Clip van de dag [Destiny's Child, say my name, 2000]

(Ik heb ooit een trucje geleerd als je iemands naam niet meer weet terwijl je dat eigenlijk wel zou moeten weten. Dan zeg je 'Hoe heet je ook al weer?' Zegt die ander verontwaardigd bijvoorbeeld 'Monique!' Zeg jij: 'Ja dat weet ik wel, maar je achternaam!')

Dochter I. kwam 's middags nog even langs. Op 1e paasdag hadden we alle zes kinderen bijzonder gezellig te eten gehad plus nog slechts 1 aanhang. Die aanhang is haar vriend I. die zijn handschoenen had laten liggen. Bovendien moest I. nog even wat doen op mijn laptop voor haar studie. Kon ik haar mooi even bij helpen want ze moest een Nederlandse vertaling maken van een Engels onderzoek naar het effect van bepaalde middelen tegen tandplak. Kwam het toch nog van pas dat ik in een vorig leven vele Engelstalige medische studies heb moeten lezen.

'Zullen we wat gaan doen?' vroeg ze toen we klaar waren. 'Op Tweede Paasdag hoor je wat te doen!' Haha. 'Wou je naar een meubelboulevard of een autoshow?" 'Maakt me niet uit, gewoon wat doen...' Ik dacht even na. Het was al kwart over drie en dan nog wat doen. Maar wat? Op de een of andere manier kan ik alleen in musea denken en het eerste dat door mijn hoofd schoot was Paleis 't Loo in Apeldoorn. Even Googlen leerde dat het tot vijf uur open was. Half uurtje rijden, hebben we nog een uur voor het paleis. 'Heb je je studentenkaart bij je?' vroeg ik. Dat had ze en Paleis 't Loo vond ze prima. Was ze nog nooit geweest. Ik kon het me bijna niet voorstellen. Wellicht vergeten, want waar waren we vroeger niet geweest met de kinderen op een regenachtige zondagmiddag?

Het was fris maar zonnig. Prima weer voor een autoritje. Via de afslag Beekbergen reden we binnendoor naar Apeldoorn en Paleis 't Loo. Even na vier uur stonden we bij de kassa met een museumjaarkaart en een studentenkaart in de hand. De laatste leverde helaas geen voordeel op. 'Weet u dat we al om vijf uur sluiten en dat een toegangskaartje €14,50 kost?' zei de vrouw achter de kassa. Oei, dat was wel wat aan de hoge kant voor zo'n kort bezoekje. Ik had ook al €5,- voor de parkeerplaats moeten betalen. 'Volgend weekend is alles maar €5,-' voegde ze er nog aan toe. Say no more, ik was overtuigd. 'Beetje zonde hè? Mogen we dan even koffie drinken in het restaurant bij de stallen?' Dat mocht.

We liepen richting de stallen die zo majestueus zijn dat I. dacht dat dit het paleis al was. Zonder kaartje konden we wel even in de stallen kijken. Behalve boxen voor een groot aantal paarden, veel koetsen, een paar arreslee's, ook een aantal koninklijke 'AA' auto's. Voor wie het niet weet, de kentekens van het koninklijk huis beginnen altijd met AA. En dat heeft niets met die anonieme niet-meer-drinkersclub te makaen, haha. Vooral Berhard hield wel van een slok.

Die koetsen geloofde ik wel, al staan er een paar fraaie bij. Maar die auto's... Beatrix liet zich in eerste instantie vervoeren in een eenvoudige doch verlengde Ford Grenada, vervolgens in een foeilelijke verhoogde en verlengde Ford Scorpio van het laatste door lelijkheid volledig geflopte type. Een soort boot waar je amper aan kan zien wat de voor- of achterkant is. Laten we vooral heel gewoon doen. Beatrix is daarna overgestapt op, overigens ook niet spectaculaire, Volvo maar daar stond er helaas geen een van. Rijdt ze zeker nog in. Wel een (volgens I.) hele 'vette' Amerikaanse slee waarin Juliana zich heeft laten vervoeren. Had Bernhard zeker uitgekozen. Ik vond het nu al een geslaagd uitje. En dat slechts op een parkeerkaartje van €5,-.

We liepen nog even door naar het impossante paleis. Ondanks he feit feit dat een grote stroom mensen al naar buiten kwam, zagen we dat het niet zou lukken om zonder kaartje naar binnen te glippen. Dan maar wat foto's aan de buitenkant maken. Toch een beetje vreemd dat ons koningshuis zo'n enorm paleis ooit heeft laten bouwen in Apeldoorn. Of all places. De beroemde naald staat hier overigens vlakbij. Ik las vorige week dat deze met vele andere Rijksmomumenten te koop is. Het onderhoud is te duur. Absurd om een momument waar zich zo'n tragedie heeft afgespeeld in de verkoop te zetten. Waar gaat het heen in dit land? En wat moet je er trouwens mee?

He was nog steeds lekker zonnig weer en we zochten, na een in de bosjes verstopt standbeeld van de 16e eeuwse oer-Nederlandse prins Friedrich Heinrich te hebben bekeken, alsnog het terras op waarvoor we door waren gelaten. Dochter I. was tevreden. Had ze toch nog een echte Tweede Paasdag-activiteit gescoord. Een autoshow bezocht, zoals het hoort. Een koninklijke nog wel. Past ook wel bij haar.

 

Clip van de dag [Lange Frans en Baas B., Het land van, 2005]

(Kom uit het land van meubelboulevards en autoshows op Tweede Paasdag, vind het heerlijk, eerlijk)

Je houdt de ontwikkelingen niet tegen qua webshops, dat weet ik ook wel, maar toch proberen we de boel een beetje af te remmen door de lokale middenstand zoveel mogelijk te steunen. Dat betekent dat ik, ondanks het feit dat het de enige plek nog is waar mijn eigen boeken te koop zijn, geen boeken bij Bol.com bestel, maar bij de lokale boekhandel Meijer & Siegers, brood haal bij bakker Jantien Timmer en vleeswaren bij Slagerij Hardy. Bij Albert Heijn winkelen we bij voorkeur niet met de zelfscan maar gaan we in de rij staan bij de kassa. Opdat de lokale jeugd nog een baantje bij AH kan vinden. Tot op zekere hoogte natuurlijk. Als de rijen te lang zijn, zoals vanmorgen, pakken we de zelfscan. Als het prijsverschil te groot is, ga ik naar de Tango zelfservice om te tanken. Ik ben namelijk niet gek en zeker niet rijk.

Want laten we wel zijn, niemand vindt het leuk als de ene na de andere middenstander het loodje legt en de winkels leeg komen te staan. Moet je daar natuurlijk wel wat kopen. Bovendien is het vaak nog gezellig ook. Je maakt nog eens een praatje. Het pinnetje van mijn horlogebandje was eruit geschoten en ik zat met een horloge in twee helften. Op naar de lokale juwelier. Enige tijd geleden ingetrokken in het fraaie pand van kunstgalerie De Glorie waar ik regelmatig kwam en ook regelmatig een (bescheiden) aankoop heb gedaan. Ook daar was het altijd gezellig. Met name bij de vernissages waarvoor ik vaak werd uitgenodigd. Ze hoopten waarschijnlijk nog altijd op die ene klapper die ik (n)ooit zou maken qua aankoop.

In dat pand zit nu een bekende juwelier. Sinds 1929 staat er op een koperen bord naast de winkeldeur. Voorheen zaten ze in de chique Bakkerstraat in Arnhem en nu dus hier. Uit veiligheidsoverwegingen moet je eerst aanbellen. Een gedistingeerde grijze heer deed open en heette me welkom. Aan de twee stukken horloge in mijn hand wist hij meteen waar het naartoe zou gaan. De kassa ging zeker niet rinkelen van enthousiasme. Hij kon het meteen voor me in orde maken en nodigde me uit ondertussen wat rond te kijken. Je weet het maar nooit natuurlijk. De zaak was prachtig ingericht. Ik had het meteen naar mijn zin.

Mijn oog viel op een groot schilderij. Duidelijk een oude meester in een prachtige oude lijst. Ik keek op het koperen plaatsje onder het schilderij op de lijst. Peter Paul Rubens, Siegen 1577 - Antwerpen 1640. Wat, hangt hier op de Utrechtseweg in Oosterbeek nou een echte Rubens? Gewoon aan de muur van de plaatselijke juwelier? De man kwam terug en overhandigde mij mijn horloge. Ik pakte mijn portemonnee maar de man wuifde het weg. Het maken van een factuur is duurder dan het repareren van het horloge verklaarde hij zijn servicegerichtheid. 'Hangt hier nou een echte Rubens?' vroeg ik. Ondanks het plaatje onder het schilderij kon ik het bijna niet geloven. 'Ach ja' lachte de man, 'mijn pensioen. Het is helaas niet gesigneerd maar ik heb er certificaten van echtheid bij van de meest vooraanstaande Rubens-deskundigen.' 'Tjonge' zei ik bewonderend. 'Een echte Rubens. Gewoon in Oosterbeek.' De man glimlachte me tevreden toe. Niets aan verdiend maar best een aardige kerel dacht hij misschien wel.

Ik ging er weer eens vandoor en gaf de man een hand. Ik had het echt naar mijn zin gehad in zijn fraaie zaak. En, niet onbelangrijk, mijn horloge was gratis gerepareerd. 'Hoe is uw naam?' vroeg de chique juwelier. 'Moerenhout' antwoordde ik naar eer en geweten. Tenslotte heet ik ook zo. 'Ah, een Vlaamse naam, die ga ik onthouden' reageerde hij. Duidelijk een kenner. Ik knikte en verliet de zaak. Ineens leek het net of de Rubens ook een beetje van mij was.

Clip van de dag [Jewel, Foolish games, 2009]

(De zangeres is niet bepaald Rubensiaans maar het is een juweeltje van een nummer)

Op witte donderdag, de dag van het laatste avondmaal en de dag waarop Jezus door Judas werd verraden aan de Romeinen, kreeg het Rijksmuseum een Marlene Dumas cadeau. En niet zo maar een schilderij van deze beroemde schilderes, het twee meter brede werk heet het Het Laatste Avondmaal. Een anonieme gever heeft het werk cadeau gedaan aan het Rijksmuseum vanwege de aankomende heropening. Het doek krijgt een plek in de nieuwe verdieping die gewijd is aan de 20e eeuwse kunst.

Marlene Dumas is momenteel Nederlands meest succesvolle kunstenares waar het gaat om de bedragen die voor haar werk worden betaald. Dumas is in 1953 geboren in Zuid Afrika maar woont en werkt sinds 1976 in Amsterdam en wordt daardoor gezien als Nederlands. Ik hoorde voor het eerst van deze kunstenares door mijn ex vriendin A. die zelf niet onverdienstelijk schildert en fan was van haar werk. Door A. ben ik zelfs in mijn eentje een speciale expositie gaan bezoeken met werk van Dumas in museum De Pont in Tilburg. Dat klinkt alsof ik er veel voor over had om een wit voetje te halen bij mijn toenmalige lief, maar dat valt reuze mee. Ik werkte toen tijdelijk bij een grote verzekeraar in Tilburg en het museum is daar vlakbij.

Je moet van het werk van Marlene Dumas houden, vaak nogal indringende portretten, maar inmiddels worden er wereldwijd enorme bedragen voor haar werk betaald tot over het miljoen. Je kunt dus wel zeggen dat het Rijksmuseum een aardig cadeautje heeft gekregen zeker gezien het formaat van het doek. Hoe groter, hoe duurder. Niet iedere schenking krijgt overigens zomaar een plek in een van de zalen. Dan moet het echt iets bijzonders zijn.

Ooit ben ik met mijn vader naar het Rijksmuseum geweest om werken van de schilder Josephus Joducus Moerenhout te bekijken. We gingen er voor het gemak maar even vanuit dat het familie moest zijn. Tenslotte kon ik op de lagere school ook aardig tekenen, dus het moest wel in de genen zitten. Onze voorvader Josephus Jodocus hing echter in de kelder en was alleen op afspraak te bezichtigen. Het staat mij bij dat we dat ook echt gedaan hebben. Ik herinner me een klein doek tussen vele andere schilderijen. Hoe dan ook, het hing er. Het had ook in een depot opgeslagen kunnen liggen.

In de collectie van mijn werkgever hebben we ook werk van Marlene Dumas. Een daarvan was opgenomen in een tijdelijke expositie vorig jaar. De muur waar het hing had echter last van lekkage uit het dak zodat het doek in een afgesloten ruimte bij de expositie werd opgeslagen. Wanneer ik een rondleiding gaf, sprak ik van te voren af met de beveiliger dat hij het dan speciaal voor ons zou gaan halen. De man deed het met witte handschoentjes en toonde het alsof het een net ontdekte Rembrandt was. Het hoogtepunt van de rondleiding. 'Dead man' heet dat schilderij overigens. Hoe toepasselijk vandaag op Goede Vrijdag.

 

Clip van de dag [Hans Zimmer, Chevaliers de Sangreal, 2006]

(De soundtrack uit de Da Vinci Code, het verhaal met die opmerkelijke theorie over het Laatste Avondmaal)

 

Zoals u welicht heeft opgemerkt, en anders weet u het nu, voert KiKa momenteel een campagne om zoveel mogelijk steentjes à € 5,- te verkopen. Het goede doel: het Prinses Maxima kinderoncologiecentrum dat in Utrecht moet verrijzen naast het Wilhelmina Kindergasthuis Net zoals in het bedrijfsleven is er tussen medische centra een concurrentiestrijd. In de oncologie ken je zelfs een soort Ajax - Fijenoord. De twee belangrijkste oncologiecentra van het land zitten in Amsterdam en Rotterdam. Twee van die concurrende oncologen bedachten dat dit eigenlijk belachelijk was en dat het veel beter is om je kennis te bundelen. Zeker bij kinderkanker, de doodsoorzaak nr. 1 bij kinderen. In het diepste geheim maakten ze plannen voor een gloednieuw ziekenhuis voor kinderen met kanker. In Utrecht. Een mooi compromis tussen 010 en 020 en lekker centraal voor patiëntjes en ouders. Die plannen werden seeds concreter en door steeds meer mensen omarmd en nu ligt er een heus plan voor een schitterend nieuw ziekenhuis.

Daar is natuurlijk heel veel geld voor nodig en tegenwoordig betaaald de overheid daar geen cent meer aan mee. De Stichting KiKa heeft daarom besloten haar steentje hieraan bij te dragen met een grote landelijke campagne met boegbeeld Frans Bauer. Toepasselijke naam in dit verband. Voorafgaand aan een live tv-show vond er een diner plaats waar bedrijven een tafel konden kopen met 10 plaatsen. Aan een van die tafels zat ik. Samen met een paar collega's en een aantal leden van de Raad van Bestuur van grote ziekenhuizen. Hoe ik daar kwam? Geen idee, ze hadden zeker een plek over.

Tijdens het diner werden kunstwerken geveild gemaakt door BN-ers samen met kankerpatiëntjes. Beschilderde tegels. Alles in tweevoud. Een voor aan de muur in het nieuwe ziekenhuis en een voor de gulle bieder. De veiling werd hartstochtelijk ingeleid door (daar is hij weer) good old Mart Smeets die zelf ook een kunstwerk had gemaakt. Goede kerel die Smeets. Hij doet het toch maar weer. Hij vertelde de zaal van zijn eigen ervaring als kankerpatiënt en hoe moeilijk hij het had met die kinderen met kale koppies en slangetjes. Mede onder invloed van een bevlogen veilingmeester werd er enthousiast geboden. Met name de mensen aan de tafel van een bekend cosmetisch instituut (zeg maar de Botox-tafel) boden tegen alles en iedereen op. Chapeau want daardoor werden de prijzen goed opgedreven. Een tegel waar Ans Markus aan mee had geschilderd bracht het meeste op: € 11.000. Een groot oog. Slim, die houdt altijd zijn waarde. Ook deze ging naar het bekende cosmetica instituut.

Wat trouwens ook veel opbracht waren twee objecten ingebracht door (daar is hij weer) Mart Smeets. Een gele trui uit de Tour de France met alle handtekeningen erop van de gasten van het programma de Avondetappe en een Engelse vlag met alle handtekeningen van de Nederlandse medaillewinnaars (ja ook Epke Zonderland) die langs waren geweest in de Late Night Show. Plus, en dat is heel bijzonder want hij mag niet zomaar zijn handtekening ergens opzetten, die van onze toekomstige koning Willem-Alexander. Overgehaald door Smeets voor het goede doel. Heeft hij afgelopen zomer allemaal al geregeld voor deze bijeenkomst. Had er nog iemand wat te zeiken over de man? Kom niet aan Mart hè?

Vervolgens met zijn allen naar de live tv-show Samen tegen kinderkanker van KiKa. Opbrengst naar het Prinses Maxima Centrum. Een geweldige show waarin een keur aan artiesten optrad met kankerpatiëntjes. Ik noem André Rieu met een groot deel van zijn orkest, de illusioniste Sittah met een piepjonge assistente, Guus Meeuwis die met twee jonge pianistjes het prachtige 'Dat komt door jou' zong, de Toppers die met drie minitoppers helemaal over de top gingen, een groep Belgische break dance touwtjespringers. Super allemaal. Geen zielig gedoe maar een spetterend positief ingesteld gebeuren. Presentatie door Frans Bauer en Antoinette Hertzenberg met enthousiaste hulp van Erica Terpstra en André van Duin als Mijnheer Wijdbeens. Wat is die Van Duin in die rol toch komisch. De man is zo ad rem. Geweldig. André Rieu speelde samen met een jonge violist met kanker. Vraagt mijnheer Wijdbeens na afloop hoe het ging. 'Het kan altijd beter' zei de jongen, 'maar ik ben niet ontevreden.' Van Duin: 'Dan zeg je toch gewoon tegen die Rieu dat hij beter zijn best moet doen!' Ik bedoel maar. Heerlijke avond. Steengoed. En ook nog voor het goede doel. Kortom, draag je steentje bij.

 

Clips van de dag [Nick & Simon, Pak maar mijn hand, 2013] en [Guus Meeuwis, Dat komt door jou, 2006]

(Nou ja, je begrijpt het wel hè?)

 

Op maandagavond is sinds enkele weken een geweldige serie over het leven van Vincent van Gogh. Van Gogh - Een huis voor Vincent. Briljant gespeeld door Barry Atsma. Met zijn sikje en rode haar lijkt hij verdomd veel op het bekende zelfportret van Vincent. Het leuke is dat er steeds flash forwards zijn, als dat al een term is. Ik bedoel het tegenovergestelde van flash backs. Jeroen Krabbé speelt Willem, de zoon van Theo, de broer van Vincent van Gogh. Willem heeft 200 schilderijen en honderden tekeningen van zijn vader Theo geerfd en is de last van het bezit zat. Hij wil er van af en wil het geld in hoge snelheidstreinen stoppen. Hoe dat afloopt weten we nog niet maar in aflevering van deze week waren hij en zijn vrouw in Arles, waar Vincent ook nog geleefd heeft. In de film lopen overigens fictie en non fictie door elkaar tot ongenoegen van de huidige familie van Gogh.

In werkelijkheid heeft Johan, de vader van de vermoorde filmregisseur Theo van Gogh, de schilderijen en tekeningen uiteindelijk geërfd. De ouders van Theo van Gogh hebben alles, ik meen in de jaren zeventig, in één koop verkocht aan de Nederlandse Staat voor 10 miljoen gulden. Voorwaarde was wel dat alles bij elkaar moest blijven en er een museum voor gebouwd moest worden. Inderdaad, het Vincent van Gogh Museum. Ik heb het geschreven in mijn boek Gevlogen Paradijsvogels maar de dikke Theo van Gogh heeft ooit voor het museum gestaan met een spandoek. Hierop de tekst: 'Ik wil mijn schilderijen terug!' Theo vond die 10 miljoen maar een lachertje, een fooi.

Maar goed, Krabbé was dus in Arles en zat op het beroemde terrasje bij nacht. Dat is er namelijk nog. Het bekende gele huis is helaas verwoest in de tweede wereldoorlog. Desalniettemin, genoeg reden om deze zomer eens richting Arles te gaan op ons gezamenlijke weekje ohne oben (ik bedoel mijn Saab) en ohne Kinder (ik bedoel alle zes). Auvers sur Oise hebben we twee jaar geleden al gedaan. Nu is het de beurt aan Arles. En laat Arles nou ook nog stikken van de Romeinse dingen als een giga amfitheater. En als we daar nu naar toe rijden via de Route Napoleon (zijn we echt van plan) dan kun je je toch geen betere vakantie bestemming indenken? Uh, u wel?

Enfin, ook weer een aanrader die serie over Vincent van Gogh. Voor het geval de trouwe lezer denkt dat ik iedere avond voor de televisie zit. Dat scheelt inderdaad niet veel. Volgens Robert op zondagavond vinden wij trouwens ook heel leuk. En ik (J. niet) De grens met Tommy Wieringa. Vorige week weer zo'n leuke aflevering met Neutraal Moresnet. Jaja, ooit was er een vierlandenpunt in Vaals. Gelukkig is Divorce voorbij, kan ik af en toe ook nog wat anders doen. Een blogje schrijven bijvoorbeeld over de tv-series die ik kijk.

 

Clip van de dag [Don McLean, Vincent, 1971]

(Ik zou echt geen ander nummer weten dan deze voor bij dit stukje. Wel een beetje saai hoor. Weet iemand nog een lekker Napoleon-nummer?)