In Volkskrant Magazine stond een groot artikel over Dirk van Weelden. De meeste mensen zal deze naam waarschijnijk niets zeggen, mij wel. Niet zo lang geleden was ik namelijk even in contact met hem. Ik leg het uit. Dirk van Weelden was vanaf zijn negentiende jarenlang de boezemvriend van Martin Bril. Samen studeerden ze filosofie (Bril stapte over naar de filmacademie in Amsterdam, Van Weelden maakte het af) en samen wilden ze niets liever dan een schrijvend bestaan leiden. Hoe dat er in die jaren uitzag valt te lezen in hun gezamelijke debuutboek Arbeidsvitaminen. Een beetje merkwaardige verzameling van verhalen, dagboeknotities en gedachtenspinsels. Ik heb dat boek, als Bril-adept, vorig jaar via Marktplaats aangeschaft. Zodoende weet ik van het bestaan van Dirk van Weelden. Ik heb hem vorig jaar nog benaderd toen ik met het idee rondliep om een autobiografie over Martin Bril te gaan schrijven. Van Weelden wilde niet meewerken want, zo mailde hij, hij was de laatste hand aan het leggen aan een roman over zijn vriendschap met Martin Bril.

Dat boek is er nu. Vandaag was de boekpresentatie in de vermaarde De Athenaeum Boekhandel in Amsterdam. Ik was vrij en het was mooi weer, dus ik besloot er naartoe te gaan. Op mijn dooie gemak liep ik door de stad naar Het Spui waar ik ruim op tijd arriveerde. Ik nestelde mij op het terras van Hoppe tegenover De Athenaeum Boekhandel en mijmerde over het feit dat ik er ooit gesolliciteerd heb naar de functie van directeur. Ik werd het niet. En dat is maar goed ook, want ik had me er vast verveeld na een tijdje.

Met een Belgisch biertje voor me zag ik dat er voor de boekhandel steeds meer, ietwat artistieke, grijze vijftigers verzamelden die elkaar allemaal leken te kennen. Ik herkende Van Weelden zelf ook die zich liet fotograferen voor de etalage aangekleed met exemplaren van zijn nieuwe boek, oude foto's en een paar typemachines. Hij en Bril typten op klassieke typemachines (tekstverwerkers waren er toen nog niet) en zijn nieuwe roman (zijn zevende) heeft hij als een hommage aan Bril op oude typemachines geschreven. Waaronder Brils lievelings typemachine.

Ondertussen had ik zoon A., die in Amsterdam studeert, gevraagd ook te komen en deze was met de tram onderweg. Omdat iedereen naar binnen ging deed ik dat ook. Ik App'te A. dat hij gewoon naar binnen kon gaan als hij er was. Hij bleef liever buiten was het antwoord, veel te warm. Cultuurbarbaar! Ach ja, ik begreep het ook wel. Wat kan hem die boekpresentatie schelen, hij wilde gewoon gezellig met zijn vader een terrasje pakken.

Binnen begon de presentatie. Geen keurige rijen stoelen zoals bij mijn Paradijsvogelsboek, maar iedereen stond gewoon her en der in de boekwinkel. Op een hoger gelegen gedeelte stond een klassiek zuiltje dat een katheder bleek te zijn. Een mij onbekende man nam het woord. Hij stelde zich niet voor maar hield een prachtige toespraak over Dirk van Weelden en het boek. Ik kreeg er kippenvel van, zo mooi. Het zal maar over je geschreven worden. Achteraf kan ik gek genoeg geen enkele zin meer terughalen, maar het was dus mooi gesproken.

Daarna kwam de schrijver zelf. Een kleine, ogenschijnlijk verlegen man. Een paar jaar ouder dan ik. Ook hij had een prachtig verhaal voorbereid over zijn vriendschap met Martin Bril. Je moest vanuit je hart schijven had hij van Bril geleerd. Het wrange is dat Bril met zijn korte spanningsboog de succesvolste columnschrijver van Nederland werd wiens bundels als zoete broodjes over de toonbank vlogen, en de diepzinnige boeken van Van Weelden commercieel nauwelijks iets deden. De twee groeiden dan ook uit elkaar en de vriendschap verwaterde. Pas toen Bril ziek werd pakten ze de draad hiervan weer op. Het boek 'Het laatste jaar' tot gevolg dat ongetwijfeld het grootste commerciële succes gaat worden dat Dirk van Weelden ooit heeft gekend. Toch ook weer wat wrang dat hij pas succes heeft door zijn vriendschap met een beroemde overleden schrijver. Maar aan de andere kant, waarom ook niet?

Terwijl de schrijver zijn boeken signeerde wachtte ik mijn beurt af en sprak met een vrouw die zijn vrouw bleek te zijn. Ik vroeg haar wie de eerste spreker was. 'Chris Ceulemans' zei ze, 'Ken je die niet?' 'Nee, ik kom uit Arnhem. Ik heb geen idee wie dat is..' 'O geweldig, kom je helemaal uit Arnhem? Dat zal Dirk fantastisch vinden!' Ik ging met een exemplaar van Het laatste jaar richting de schrijver. Uit ervaring weet ik dat iedereen verwacht dat je er iets meer inschrijft dan alleen Voor... Ik vertelde niet dat ik contact met hem had gehad over een biografie (waarom eigenlijk niet?), maar wel dat ik vorig jaar hun gezamelijke eerste boek uit 1989 had gekocht. Dat hielp hem. Voor Ron, een echte lezer schreef hij en signeerde onleesbaar. 'Dank je wel, mooi gesproken net trouwens.' De trotse schrijver glunderde van oor tot oor. Niets mooiers dan de aandacht tijdens een boekpresentatie. Ik moet ook maar weer eens een echt boek gaan schrijven. Een schrijvend leven leiden. Dat lijkt me ook wel wat. Mijn vader moedigde me deze week nog aan er eens werk van te maken. Jaja, als de kinderen klaar zijn met hun studie.

Over studerende kinderen gesproken. Buiten zat zoon A. met een lekker biertje voor zich op het terras van Café Luxembourg. 'Hé pap, weer een boek gescoord?!' Zo is het maar net. Hij had net weer drie studiepunten gescoord vertelde hij. Voor hem zijn boeken een noodzakelijk kwaad op weg naar een zelfstandig bestaan. Hij moet zijn eerste studiejaar nog halen. Aan de overkant zat een schrijver Het laatste jaar te signeren. 'Mogen wij twee bier?!' Proost jongen. Op je toekomst!

 

Clip van de dag [Queen, Friends will be friends, 1986]

Onze stoeptegelvijver is weer tip top in orde. Weliswaar moet de bovenste rij tegels nog met cement vastgezet worden, en het geheel nog worden voorzien van een vers laagje griijze betonverf, maar hij zit weer vol water. De plantenbakken staan er weer in, Dde oude stengels boven water lekker kort geknipt op nadrukkelijk verzoek van J. en de bak met de reeds uitlopende waterlelie weer afgezonken op zijn oude plek.

Iedere vijverhobbyist weet wat vervolgens het hoogtepunt van de dag gaat worden: de feestelijke tewaterlating van de vissen. Een paar dagen eerder had ik ze na het leegpompen probleemloos gevangen en met zijn achten (vier goudvissen en vier goudwinden) zaten ze gezellig op elkaar in een specie-emmer. Helaas had ik 's morgens een dode goudwinde op enkele meters van de emmer gevonden. Ik had de emmer nog wel zo neergezet met een houten tuinstoel ervoor dat een reiger er niet bij zou kunnen, maar ik had even niet gedacht aan alle katten die onze tuin dagelijks visiteren, inclusief onze twee eigen katten.

Ik ging er vanuit dat een kat zijn slag geslagen had en met de vis had gespeeld tot de dood erop volgde. Een triest einde na zo'n rijk leven in onze vijversarcofaag. Kordaat pakte ik de vis op en gooide hem in het groengedeelte van de afvalcontainer. Een weinig feestelijke uitvaart. Vervolgens vroeg ik me af of een dode vis wel als groenafval gezien wordt. Ik besloot van wel. Als ik een visgerecht niet helemaal opeet, komt het tenslotte ook in dat deel van de Kliko terecht.

Het werd de hoogste tijd voor de tewaterlating, mijn handen jeukten. Omdat ik voor de gezelligheid een bakje met waterplanten in de emmer had geplaatst (van zo'n kale specie-emmer wordt je natuurlijk ook niet vrolijk als je daar met zijn achten in zit), was het water wat troebel geworden en kon ik niet zien hoeveel er nog in zaten. Ik ging uit van acht minus een is zeven, kiepte de emmer om in de vijver en wenste ze behouden vaart en vooral een plezierig leven tussen de stoeptegels. Het werd al donker en in het wat troebele water kon ik niet zien hoe ze hun nieuwe habitat ervoeren.

De volgende dag was het water prettig helder. Hoe we ook keken, we zagen alleen de vier goudvissen. Geen van de drie overgebleven goudwinden was te zien. Hadden zeker een trauma opgelopen van het verblijf in de emmer en die grote kattenkop boven de waterspiegel. Goudwinden zijn nogal nerveuze vissen. Heel anders dan die slome gewone goudvissen. Het verschil is overigens duidelijk waarneembaar aan de kleur. De goudvissen diep oranje, de goudwinden vaalgeel. Van bovenaf gezien dan. Hoe zouden ze mijn hoofd eigenlijk ervaren wanneer ik weer eens boven de waterspiegel hang al speurende naar nieuw onderwaterleven?

We zijn nu drie dagen verder en hoe ik ook kijk, geen goudwinde te zien. Ik ben gisteravond laat zelfs heel voorzichtig naar de vijver geslopen en heb plotseling een sterke zaklamp aangestoken om ze te verrassen. Helaas, alleen de vier goudvissen. De goudwinden zijn echt weg. Ik zit dus met een compleet mysterie. Dat een kat er een paar uithengelt kan ik me voorstellen, maar dat een kat uit vier oranje goudvissen en vier gele goudwinden in een emmer alleen de goudwinden eruit hengelt, daar kan ik niet bij. De kat blijkbaar wel.

 

Clip van de dag [Stray Cats, Stray Cats Strut, 1981]

's morgens waren we nog even druk geweest met de vijver. Deze was niet alleen lek maar ook verzakt, maar goed op tijd vertrokken we naar Amsterdam. Doel: de Ziggo Dome waar de Europese start van de Frozen Planet tour plaatsvond. We waren er nog niet eerder geweest maar het is een indrukwekkende hal. Man of 10.000 gaan erin. Normaal staan er grote pop acts maar nu dus Frozen Planet met onze eigen Arnhemse Gelders Orkest. Toch iets om trots op te zijn als Gelderlanders.

Wij hadden gekozen voor de middagvoorstelling. Hadden we bij Soldaat van Oranje ook gedaan en dat was ons goed bevallen. Na afloop kan je namelijk gezellig uit eten en alles nog eens door te spreken. Binnen merk je toch niet dat het buiten licht is. Frozen Planet is een vervolg op die schitterende BBC serie Planet Earth. Deze gaat over Antarctica. Gedurende zes maanden hebben ze daar met 38 cameramannen gefilmd in temperaturen die soms nog kouder waren dan de laagste op Mars. Indrukwekkende prestatie.

Geweldige beelden op een gigascherm boven het orkest van ijsberen, pinguins, orka's, walvissen, wolven....schitterend. En niet te vergeten de speciaal bij de beelden door George Fenton gecomponeerde muziek. Fantastisch uitgevoerd door het Gelders orkest die zich hiermee voor een groot publiek op de kaart zet. Deze George Fenton componeerde ook de muziek bij Planet Earth en was de dirigent gisteren. Bij iedere filmpje leidde hij het in zijn prachtige Engels in waarna Sacha de Boer de boel in het Nederlands samenvatte. Sacha deed al die tijd naast nieuwslezen niet onverdienstelijk aan fotografie en heeft een boek uitgebracht met beelden over Antartica. Vandaar. Los daarvan, al had ze nog nooit een camera in haar handen gehad, het is geen straf om naar Sacha te kijken en te luisteren.

Over pinguïns gesproken, het leukste filmpje was toch wel van een pinguïn die een nest bouwt door iedere keer een steentje te zoeken en dat dan in het nest gooit. Een andere pinguïn zit heel geniepig te wachten tot hij weer op pad gaat en pikt dan steeds een steentje weg uit dat nest voor zijn eigen nest. Totdat die eerste pinguïn het in de gaten heeft en ingrijpt. Bijzonder grappig. Ook hele ontroerende beelden. Wolven die een jonge bizon in de sneeuw te grazen proberen te nemen, maar daar niet in slagen uiteindelijk. Een orka die achter een zeehond aanzit. Twee flirtende ijsberen. Echt een prachtige voorstelling waarin componist George Fenton nog even heel slim het opzwepende Liverpool clublied You'll never walk alone had verwerkt bij fraaie beelden van waggelende pinguins.

Voor de after party hadden we gereserveerd in de Harbour Club Amsterdam. Aan de Crucquiusweg en niet de Cruquiusstraat dat ik had ingevoerd in de TomTom. Ach, zo maakten we een leuk tochtje dwars door Amsterdam. We waren hierdoor wat later binnen dan gereserveerd, maar dat maakte niet uit. Het trendy Amsterdamse publiek gaat duidelijk wat later eten dan wij in Arnhem. Een aanrader die Harbour Club. Je waant je in een hippe tent in New York. Uiterst klantvriendelijke bediening en geweldig eten. Mede door de wijn overlaadde ik de alleraardigste jongen van de bediening met complimenten. 'Tjonge, zei J.', 'Je moet niet overdrijven. Je lijkt nu echt een provinciaal.' Gelukkig viel er toch wat te klagen daarna. De crème brulee was ijskoud. Ook de toplaag van caramel. Duidelijk 's middags al gemaakt. Frozen Planet of niet, dat was niet de bedoeling. Geen probleem, ik kreeg een andere die wel helemaal goed was. 'U had gelijk hoor' zei de aardige jongen van de bediening, 'ik heb even geproefd.' Vriend! Misschien zegt hij het altijd wel als je als provinciaaltje zit te zeuren. Je lijkt wel een provinciaal... tsss.

 

Clip van de dag [Maroon 5, Moves like Jagger, 2011]

(Benieuwd naar beelden van Frozen Planet? Bekijk deze clip! Inclusief de stenen stelende pinguïn.)

Zoals de trouwe lezer weet ben ik in het bezit van twee Saabs. Een 93 cabrio en een 95 sedan. Ondanks hun degelijke Zweedse afkomst kan ik helaas niet zeggen dat er nooit wat mee is. De 95 is altijd in het bezit geweest van mijn vader die er nooit wat aan had. Sinds de wagen in mijn bezit is ben ik al € 1500 verder vanwege een olielampje dat zonder aanwijsbare oorzaak blijft branden. Bij het omwisselen van de winterbanden heb ik een praktische en goedkope oplossing aangedragen. Zet de sensor maar uit. Gewoon af en toe de oliepeilen. Net als voor de oorlog.

J. daarentege heeft een bescheiden Ford Fusion. Niet bepaald een auto waar je je nek voor verrekt, maar er is nooit wat mee. Bovendien is het wagentje bijzonder praktisch door zijn vierkante vorm en rij je twee keer zover op een liter benzine. Als we eropuit trekken nemen we dan ook meestal de Ford. Behalve dan als we er echt op uit trekken, dan is het genot van de Saab cabrio onbetaalbaar.

Een hele lange aanloop naar waar ik naar toe wil. Afgelopen woensdag heb ik de vijver leeggehaald. Tot op de bodem. Hij is namelijk lek. Twee keer eerder heb ik het gat kunnen vinden en geplakt, maar deze keer ging die vlieger niet op. Er stond nog maar 10 cm water in en dat ziet er niet uit. Bovendien niet leuk voor de vissen die ook dit jaar overigens de winter weer overleefd hebben. Hij moest dus helemaal leeg. De vissen lieten zich probleemloos vangen (ja vind je het gek met zo weinig water) en gingen voor onbepaalde tijd in een speciaal aangeschafte zwarte specie-emmer. Ik zag tot mijn verbazing zelfs een aantal kleine visjes in de modder spartelen. Nu al gezinsuitbreiding? Twee weken geleden lag er nog ijs op de vijver! Je moet er maar zin in hebben...

De vijver is een slimme creatie van J. Omdat er een grote notenboom heeft gestaan kun je in de achtertuin, door de nog aanwezige wortels, niet de grond in. Van een enorme hoeveelheid oude stoeptegels heeft J. een grote langwerpige bak opgeworpen, een soort sarcofaag. Vijverfolie erin, stoeptegels over de folieranden en ziedaar, een geweldige vijver. Niet alleen ik sta er altijd met mijn neus bovenop, ook onze kat Juul en haar katervriendje Tommy doen niet anders dan op en half in de vijver ravotten. Onze stoeptegelvijver, de atractie van de tuin. Altijd wat te zien. Ik heb zelfs al eens een reiger op de rand gezien. Hé, opzouten!

Nu de lente er dus echt aankomt en de vijverplanten beginnen uit te lopen, was actie gewenst. We hebben besloten een nieuwe laag vijverfolie over de oude heen te leggen maar een stoeptegelrandje hoger. Vriend H. had nog wel een tegel of 30 over (zoveel hebben we er nodig) en die ben ik vanavond op gaan halen. In, inderdaad, het Fordje van J. Probleemloos gingen de tegels achterin.

Bij het leeghalen va de vijver kwam ik zowaar twee kikkertjes tegen in de modder. Ik heb ze maar in een (tijdelijke) bak gezet met waterplanten. Een uur later zag ik een van de twee, tenminste daar ga ik van uit, heel desolaat over de lege bodem van de vijver huppen. Ach gossie, hij was vast op zoek naar zijn vaste slaapplek. Sorry froggie. Voordat een van de katten het zou doen, heb ik hem maar weer gevangen en terug in de plantenbak gezet. Nooit meer terug gezien.

Over beestjes gesproken, morgen gaan we naar Frozen Planet in het Ziggo Dome in Amsterdam. Met live muziek van het Gelders orkest. Uiteraard gaan we met de Ford van J. Lekker goedkoop. Over goedkoop gesproken, die cabrio van mij staat nog bij een boer in de schuur. Omdat ik hem binnenkort op wil halen heb ik maar vast weer op kenteken gezet (ik had hem voor een half jaar geschorst) en in de verzekering gedaan. In die volgorde. Vandaag kreeg ik een brief van het RDW. Ik had een auto op kenteken gezet die op dat moment niet verzekerd was. Boete € 390. U leest het goed. Driehonderdnegentig euro voor een auto die bij een boer in de schuur staat. Zelfs dan loop ik er op leeg. Zo leeg als onze vijver. Was ik maar een kikker dan kon je er niet van plukken. Ben (gelukkig) geen kikker, wel kaal overigens. Helaas. En blut.

Clip van de dag [Roger Glover, Love is all, 1974]

(Denk je aan kikkers, denk je aan Roger Glover. Ik tenminste. Een tijdje de bassist overigens van hardrock band Deep Purple! Dit was zo'n beetje de eerste echte videoclip ever met animatie)

Ik was al op en J. was net terug uit de nachtdienst. Voor ze in bed dook keek ze even de Gelderlander door. 'Hé, ze hebben een Arnhemmer getraceerd die in Thailand lekker leeft van de opbrengst van nep Giacometti's. Misschien is die van mij er ook wel een van!' Ik neem het de trouwe lezer niet kwalijk als hij of zij geen idee heeft wie of wat Giacometti is. Zelf weet ik het ook pas sinds ik kunstrondleidingen doe. Ik zal een Giacometti boven dit stukje zetten, dan is dat ook meteen voor iedereen duidelijk. En voor hen die zeggen, tjonge, jonge, dat hij dat niet wist. Nee, ik had er nog nooit van gehoord.

Blijkbaar is er een enorme vraag naar Giacometti's want in een loods in Duitsland hadden we wel 1000 nagemaakte beelden gevonden. Van 10 cm hoog tot levensgroot. Die Arnhemmer schijnt er 3 miljoen mee verdiend te hebben. Hij zit naar eigen zeggen gevangen in het paradijs tot zijn misdrijf verjaard is. Hij heeft nergens spijt van, want de kunstwereld is van boven tot onder verrot vindt hij. De mensen willen belazerd worden. Als je een Giacometti voor 20.000 euro kunt kopen dan moet je toch weten dat het niet deugd aldus de vervalser. Huh, 20.000 euro? Er schijnt in 2010 een beeld van Giacometti (L'homme qui marche) in London voor 74 miljoen geveild te zijn. Wie zegt trouwens dat die echt is?

J. heeft er een met drie bronzen kinderen. Naar een ontwerp van Giacometti uit 1948. 'Hoeveel heb jij er voor betaald eigenlijk?' 'Ik geloof € 37,50...' Kijk, voor dat bedrag mag je hopen dat het überhaupt brons is en geen ijzer met bronsverf. Ach, ze is er blij mee. 'Dat zijn mijn kinderen...'

'Trouwens', zei ik, 'die designstoel die jij aan de straat wilde zetten, daar heb ik via Marktplaats een reactie op gekregen.' Ik leg het even uit. We hadden het grootvuil gebeld vanwege een kast die we kwijt wilden. 'Zet deze er ook maar bij' hoorde ik J. zeggen. Ik keek op en zag een stoel met licht lederen zitting en hele aparte ronde chrome buizen. 'Wat een bijzondere stoel! Die doe je toch niet zomaar weg. Dat is design joh!' J. moest lachen. Deze kwam van zolder maar op onze slaapkamer staat er nog zo een. Ik slaap al drie jaar op die kamer en heb die stoel nooit opgemerkt. We gooien onze kleren er namelijk altijd op. J. had de twee stoelen ooit bij het grootvuil weggehaald omdat ze ze zo bijzonder vond. Het leer is aan de achterzijde op een aantal bevestigingspunten gescheurd, vandaar waarschijnlijk dat ze aan de straat gezet waren.

De stoel ging dus niet aan de straat maar op Marktplaats. Ik rook geld. De andere hielden we. Waar moeten we onze kleren anders op gooien. Bijzondere designstoel, ontwerper onbekend schreef ik. Paar foto's erbij en wachten maar op de biedingen. Die biedingen zijn tot op heden niet gekomen. Wel een berichtje van een onbekende die mijn advertentie had gezien. De ontwerper is Marcel Breuer schreef hij. Zie je wel, het is echt een designstoel!

Ik kroop achter mijn laptop en zocht Marcel Breuer op. Mooi niet. Hij ontwierp vooral stoelen met rechte buizen. Deze zijn heel erg gebogen. Nu ik toch bezig was ging ik eens op designstoelen zoeken. Na een tijdje kwam ik iets tegen wat op die van ons leek. Even verder zoeken en ik vond de stoelen. Ontwerper Mies van der Rohe. Ah, maar die ken ik wel. Die is heel bekend en daar ging Helene Kröller-Müller mee om. Kassa! We doen ze niet weg J.! Dit zijn vast hele waardevolle designstoelen! We laten ze restaureren. Ik heb die op onze slaapkamer altijd al erg mooi gevonden! En nu helemaal. Misschien zijn ze ook wel fake, maar ach, we hebben al een nep Giacometti, wat maakt het uit. Ze zijn toch mooi?

 

Clip van de dag [Simply Red, Fake, 2003]

(Ik heb ooit in Macau een eeuwenoud paard uit een of andere dynastie gekocht bij een authentiek antiekwinkeltje. Goed ingepakt heb ik het heel voorzichtig mee naar Nederland genomen. Best veel voor betaald. Pronkstuk. Totdat dochter I. een keer woedend haar mobiel door de kamer smeet. Dwars door mijn antieke Chinese paard. En weet je wat? Het aardewerk was aan de binnenkant nog alsof het net gemaakt was...)

 

Deze keer liep ik buitenom via de grote trap die afdaalt naar het Beatrixgebouw. Hoek om, recht door en je komt bij het 'spiegelgebouw' waar ik werk. Ik weet ook niet waarom ik dat deed want er is sinds kort een nieuwe doorgang vanuit de stationshal waardoor je via een lange gang vlakbij de personeelsingang van het 'spiegelgebouw' achter 'de verrekijker' komt.

Een kantoorman heeft af en toe ook variatie nodig in zijn dagelijks bestaan. Vandaar waarschijnlijk de andere route. Er wordt hard gewerkt tegenover het Beatrixgebouw. Waar eens onder andere de Hoog Catharijne sporthal was zijn ze u druk bezig met een nieuw gebouw. Om de bouwplaats een schutting met afbeeldingen van hoe het gaat worden. Ik passeerde de schutting en realiseerde me dat er een handgeschreven briefje hing, Ik was benieuwd. Een romantische oproep zoals ik wel eens eerder heb beschreven in een blog afkomstig van ene 'Mysterie girl'?

Ik liep terug. Inderdaad een oproep. Deze keer liet ik hem hangen. Tenslotte heb ik nu een telefoon met camera. Vandaar dat ik de tekst zo goed weet:

Beste wereldverbeteraar van Greenpeace, De afgelopen weken stond je hier met een goed verhaal en passie. Graag kom ik onze afspraak na.Ik steun jouw actie, jij de mijne.

Vind mij en laat een berichtje achter! Dan maken we een afspraak waarop ik jouw formulier en jij een donatie doet aan 'Maaltijd voor maaltijd'. Wie weet sluiten we af met een dansje. :)

Groetjes, een hoopvolle wereldverbeteraarster

Ik vind het een aandoenlijk berichtje. Het zou best kunnen dat hier het groter, alomvattend, wereldverbeterend doel gediend wordt, maar ik kan mij toch niet aan de indruk onttrekken dat de ene wereldverbeteraar de andere wereldverbeteraar achteraf gezien toch wel erg leuk vindt en hoopt op een romantische ontmoeting. Maar hij moet er wel wat voor doen. Eerst op zoek, dan een donatie doen en dat allemaal met het oog op de mogelijke hoofdprijs: 'een dansje'. Ja, lieve mensen, voor niets gaat de zon op, maar voor de rest heb je wereldverbeteraars nodig die een beetje op ons letten. Leuk dat ze er zijn toch? Bent u ook zo benieuwd of ze elkaar vinden en het tot een dansje komt? Zo schattig, een dansje...

Clip van de dag [Ultravox, Dancing with tears in my eyes, 1984]

(Ik ben nog niet zo lang geleden ook nog even vrijwilliger gewees op het hoofdkantoor van Greenpeace in Amsterdam. Ze konden helaas niet zo veel met me die stoere jongens en meisjes daar. Jammer, had wel een keer op z'n boot meegewild.)

 

Afgelopen vrijdag kreeg dochter F. toch nog onverwacht een telefoontje. Of ze vandaag naar Amsterdam kon komen voor een tweede gesprek bij een van onze nationale luchtvaartmaatschappijen. Had ze niet meer op gerekend want het eerste gesprek was alweer lang geleden. Vanmorgen om tien uur moest ze er zijn. Tegenover het Vincent van Gogh Museum. Ik drukte haar op het hart om vooral vroeg de trein te pakken. Je weet het maar nooit. Voor hetzelfde geld is er wat gebeurd of kampen ze met een storing. Zoals vanavond en ik via Den Bosch van Utrecht naar Arnhem moest reizen.

Ze zou op tijd vertrekken beloofde ze. Voor de zekerheid ben ik maar in Arnhem gaan slapen, zodat ze meteen met mij om half acht de trein kon pakken en zij meteen in de goede trein zat naar Amsterdam Centraal. Om 13.00 belde ze op. Ze had de baan! Yes! Een van de 36 uit 4000 sollicitanten! Goed gedaan hoor. Vannacht gaat ze voor 10 dagen op vakantie naar Tunesië dus ook nog goede timing.

In mei begint ze met de opleiding. Eigenlijk zou ze eind mei voor een paar maanden in Bulgarije gaan werken in de horeca want ze had nergens meer op gerekend. Nou, naar Bulgarije moet ze maar een keer als stewardess heen. Goed gedaan hoor, een zorg minder. Gisteren hebben we nog staan kijken terwijl ze meeliep in een plaatselijke modeshow en hoopten zo dat ze op haar pootjes terecht zou komen.

Nou ja, een zorg minder. Een paar uur later ging mijn telefoon al. Vati, er staat dat je een auto moet hebben zodat je altijd naar Schiphol kunt komen. Kan je me helpen qua aanschaf? Weer een paar uur later, uh pap, er staat dat je tijdens je opleiding niet betaald krijgt en daarna pas na een maand werken je salaris. Ik moet dus tweeënhalve maand overbruggen en dat kan ik echt niet. Kun je me helpen? Hoezo een zorg minder? Enfin, maar er gloort licht aan de horizon. Een heel helder licht als ik goed kijk. Dat van zonnige oorden waar je als Vati met dikke korting naar toe kunt vliegen. Alles sal reg kom. Zuid Afrika, ook een leuke bestemming. Ibiza mag ook hoor.

 

Clip van de dag [Venga Boys, We're going to Ibiza, 1999]

(Weet je dat het origineel hiervan van eendagsvlieg Typically Tropical's was uit 1975:? Woah, we're going to Barbados. Zowel Bardados als Ibiza nog niet geweest. Nog zoveel te doen...)