De vernieuwe Spoedeisende Hulp van ziekenhuis Rijnstate in Arnhem is helemaal klaar en voor familie en vrienden van het personeel was er een open ochtend. Ten opzichte van de oude situatie was het twee keer zo groot geworden en alles zag er schoon, strak, professioneel en vooral heel nieuw uit. De keuze voor de open 'dag' op zaterdagochtend was natuurlijk niet toevallig. Het is dan rustig. Niet voor niets zingt de zanger van Bløf dat hij op zaterdag niets deed dat ook wel later mag.
Ja, dat zal wel maar een flitsende ambulance met piepende banden en gillende sirenes was natuurlijk wel leuk geweest. Niets van dat al. Alles lekker rustig en overal konden en mochten we kijken. Alleen in de traumakamer in de hoek was wel wat ernstigs gaande en kwamen daarvoor zelfs twee politieagenten langs.
Ik moet toegeven dat ik het altijd wel stoer vind om te zeggen dat mijn vriendin op de spoedeisende hulp werkt. Staat toch beter dan verpleegkundige op de afdeling Urologie. Bij spoedeisende hulp denk je aan ER, waar de ene na de andere zwaargewonde patiënt wordt binnengereden en al dan niet niet door George Clooney en de zijnen van een wisse dood wordt gered. En als het niet gelukt is dan hebben ze er keihard voor gevochten. Mijn vriendin is dus ook zo'n ER-nurse. Cool hè? En dan verwacht je een of ander koelbloedig ijskonijn maar het tegendeel is het geval. En het staat haar goed hoor dat witte pak.
De Spoedeisende Hulp. Man, hoe vaak ben ik daar niet geweest in mijn leven. Verrekte enkelbanden, een verdraaide knie, een ingescheurde oorlel, een jaap in mijn voorhoofd, een gebroken pols, een gebroken elleboog (ja dat kan ook), een volledig afgescheurde achillespees, een vermeend hartinfarct en last but not least een snee in mijn vinger. Huh, ga je daarvoor naar de Eerste Hulp?
Inderdaad. Na een avond stappen wilde ik een stuk kaas afsnijden met een nogal groot mes. Geen idee hoe het kwam, maar het mes schoot zomaar uit. Recht door mijn vinger dus. Geen probleem, verbandje er omheen, stevig aandrukken en klaar. Het probleem was echter dat het zo hard bloedde dat het dwars door het verband zo op de vloer druppelde. Wat zeg ik, stroomde. Oei, misschien lag mijn vingertopje er bijna af.
Wat te doen om 01.30 uur 's nachts? Juist naar de Spoedeisende Hulp. Eigenlijk mocht ik natuurlijk niet rijden. Maar wat moet je anders als (toenmalige) man alleen? Met de bloedende vinger in de lucht op naar het ziekenhuis. Een ambulance bellen had natuurlijk ook gekund, maar die sirene midden in de nacht hè? Zo vervelend voor de buren. Na enige tijd kwam er een heuse ER-arts naar kijken. 'Heeft u gedronken?' vroeg hij. 'Twee glazen maar, agent.' De man kon er niet om lachen, pakte mijn hand, duwde de snee hardhandig open en liep ongeïnteresseerd weg. Een pleister bleek voldoende. Dáár had hij niet voor doorgeleerd. Het bloeden was trouwens al gestopt.
